ശ്രീലങ്കയില്‍ നിന്നുള്ള നദി വാസലമുദലിയാരാച്ചിയുടെ ആദ്യ സിനിമയാണ് ‘പാന്‍ട്രം’ (Nadie Wasalamudaliarachchi, Pantrum, 2025). യുദ്ധാനന്തര പ്രത്യാഘാതങ്ങളുടെയും മക്കളെ നഷ്ടപ്പെട്ട അമ്മമാരുടെ വേദനയുടെയും പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഭൂതകാലത്തെയും വർത്തമാനത്തെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന ആഖ്യാനത്തിലൂടെ യുദ്ധത്തിന്റെ ആഘാതം സിനിമ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മിനിമല്‍ സിനിമയുടെ ആഭിമുഖ്യത്തില്‍ മെയ് 5 മുതല്‍ 13 വരെ കോഴിക്കോട്ട് വച്ചു നടന്ന സ്വതന്ത്ര-പരീക്ഷണാത്മക സിനിമകള്‍ക്കായുള്ള മേളയുടെ ഉദ്ഘാടന ചിത്രമായിരുന്നു ‘പാന്‍ട്രം’.

യുദ്ധത്താല്‍ മുറിവേറ്റ ഒരു രാജ്യത്ത്, ബലാല്‍സംഘത്തിന് ഇരയായ അമ്മയില്‍ ജനിച്ച കുട്ടി ഒരു ബാലസൈനികനായിത്തീരുകയും അമ്മ പിന്നീട് ചാവേർ ബോംബറായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. യുദ്ധാനന്തരം കുട്ടി അവനില്‍ നിന്ന് വേർപിരിഞ്ഞ തന്റെ യഥാര്‍ത്ഥ പിതാവിനെ അപ്രതീക്ഷിതമായി കണ്ടുമുട്ടുന്നു. അവനും, മാനസികാഘാതത്തിന്റെ ഫലമായുണ്ടായ പ്രശ്നങ്ങള്‍ അനുഭവിക്കുന്ന പിതാവും, തങ്ങള്‍ പങ്കിട്ട യുദ്ധത്തിന്റെ ആഘാതത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. തലമുറകളിലുടനീളമുള്ള അധികാര ദാഹത്തിന്റെയും സംഘർഷത്തിന്റെയും സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ആഘാതം സിനിമ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നു. ആധുനിക ശ്രീലങ്കൻ നാഗരികതയുടെ തുടക്കം മുതൽ ഇന്നുവരെ അധികാര ദാഹം മൂലം സമൂഹം എങ്ങനെ നഷ്ടം അനുഭവിച്ചുവെന്ന് വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. 

ഉറുമ്പുപോലുള്ള ഏറ്റവും ചെറിയ ജീവികള്‍ പോലും വേദനയുടെയും പ്രതിരോധത്തിന്റെയും പ്രത്യാശയുടെയും കഥകൾ വഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് സിനിമ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ആന്റ്ലയണ്‍(Antlion) എന്ന പ്രാണിയെ സിനിമയില്‍ രൂപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇതിന് ശ്രീലങ്കയിൽ സാംസ്കാരികവും പ്രതീകാത്മകവുമായ അർത്ഥമുണ്ട്. ഈ പ്രാണി അറിയാതെ ബാഹ്യ ഉത്തേജനങ്ങളോട് പ്രതികരിക്കുന്നതുപോലെ, ആളുകൾ പലപ്പോഴും രാഷ്ട്രീയവും പ്രത്യയശാസ്ത്രപരവുമായ അജണ്ടകളുടെ താളത്തിനൊത്ത് നൃത്തം ചെയ്യുകയാണ്. ഒരാളുടെ നിയന്ത്രണത്തിന് അതീതമായ ശക്തികൾക്ക് നിശബ്ദമായി കീഴടങ്ങുന്നതിനെയാണ് ഈ രൂപകം എടുത്തുകാണിക്കുന്നത്. “പാവകളെപ്പോലെ നൃത്തം ചെയ്യാൻ മാത്രമേ ഈ ചെറുപ്രാണികള്‍ക്ക് അറിയൂ എന്നാണ് എല്ലാവരും കരുതിയത്. വാസ്തവത്തിൽ, ഈ പ്രാണികളും അങ്ങനെയാണ് ചിന്തിച്ചിരുന്നത്. പുരാതന കാലം മുതൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ താളത്തിനൊത്ത് നൃത്തം ചെയ്യാൻ അവർ ശീലിച്ചിരുന്നു. അവര്‍ പോലും തങ്ങൾക്ക് പറയാൻ ഒരു കഥയുണ്ടെന്ന് മറന്നുപോയി” – സിനിമ ആരംഭിക്കുമ്പോള്‍ ഈ വാക്കുകള്‍ കേള്‍ക്കാം.  

^{പാന്‍ട്രം | PHOTO : WIKI COMMONS}
സാൽവദോർ ദാലിയുടെ ചിത്രങ്ങളിൽ, ഉറുമ്പുകൾ ജീർണ്ണത, മരണം, വിനാശകരമായ ശക്തികൾ എന്നിവയെ പ്രതിനിധീകരിക്കാൻ പലപ്പോഴും ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ആവർത്തിച്ചുള്ള പ്രതീകമാണ്. അവ കാലത്തിന്റെ കടന്നുപോക്കും ദ്രവ്യത്തിന്റെ ശിഥിലീകരണത്തെയും പ്രതീകപ്പെടുത്തുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധസമയത്ത് യൂറോപ്പിന്റെ നാശം പോലുള്ള വിനാശകരമായ അവസ്ഥയെയും ഉറുമ്പുകളുടെ കൂട്ടം പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. തന്റെ അഴുകൽ ഭയത്തെ പ്രതീകപ്പെടുത്താൻ ദാലി ഉറുമ്പുകളെ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ലൂയി ബുന്വേലിനൊപ്പം അദ്ദേഹം തിരക്കഥ എഴുത്തില്‍ സഹകരിച്ച Un Chien andalou എന്ന സിനിമയില്‍ വാതിലിനിടയില്‍ കുടുങ്ങിയ കൈപ്പത്തിയില്‍ ഉറുമ്പുകള്‍ നിറയുന്നത് കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

സിനിമയില്‍ സംഭാഷണങ്ങള്‍ വിരളമാണ്. സിനിമ സാമ്പ്രദായിക ആഖ്യാനമോ, അഭിനയമോ പിന്തുടരുന്നില്ല. വിഘടനം സിനിമയിലെ പ്രധാന വിഷയമാണ്. അതുപോലെ പരമ്പരാഗത ദൃശ്യ-ശബ്ദ ബന്ധവും – ദൃശ്യങ്ങള്‍ക്ക് ചേര്‍ന്ന ശബ്ദവും മറിച്ചും - പിന്തുടരുന്നില്ല. ഫ്രെയിമിങ്ങും കോമ്പോസിഷനും ഇടത്തിന്റെ വിഭജനവും, ചക്രവാളം വരെ പരന്നുകിടക്കുന്ന ഭൂമിയില്‍ കഥാപാത്രങ്ങളെ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന രീതിയും ശ്രദ്ധേയമാണ്. അതുപോലെ പ്രേക്ഷകരെ സിനിമയില്‍ ആമാഗ്നരാവാന്‍ അനുവദിക്കുന്നുമില്ല.

സംവിധായികയുമായി ഓണ്‍ലൈനില്‍ നടത്തിയ അഭിമുഖത്തിന്റെ പ്രസക്ത ഭാഗങ്ങള്‍:

താങ്കളുടെ സിനിമയിൽ വിഘടനം വളരെ പ്രധാനമാണ്. ഒരു സീനില്‍ നാം ഒരു കണ്ണാടി കാണുന്നു, അതിൽ പ്രകൃതി പ്രതിഫലിക്കുന്നു. അടുത്തത് ഒരു ജാലകം. മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരാൾ അത് തുറക്കുന്നു, നമ്മുടെ നേരെ. കണ്ണാടിയിലെ പ്രകൃതിയുടെ പ്രതിബിംബം ചലിക്കുന്നു.

എന്റെ സിനിമയുടെ ഘടനയെയും ആഖ്യാനത്തെയും ആഴത്തിൽ സ്വാധീനിക്കുന്ന ഒരു കേന്ദ്ര ആശയമാണ് വിഘടനം. യുദ്ധം അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ട് തന്നെ ശരീരങ്ങളുടെയും, ഭൂവിഭാഗങ്ങളുടെയും, ഓർമ്മകളുടെയും, അർത്ഥത്തിന്റെയും വിഘടനമാണ്. യുദ്ധകാലത്ത്, ദൃശ്യപരമായോ, ശബ്ദപരമായോ, വൈകാരികമായോ നാം അനുഭവിക്കുന്നത് തുടർച്ചയല്ല, മറിച്ച് വിഘടനമാണ്. ഈ വിഘടനം ആകസ്മികമല്ല; യുദ്ധത്തെ ന്യായീകരിക്കുന്നതിനും ശാശ്വതമാക്കുന്നതിനുമായി പ്രബലമായ വ്യവഹാരത്തിലൂടെ ഇത് നിലനിർത്തപ്പെടുന്നു. ആ അർത്ഥത്തിൽ, വിഘടനം സംഘർഷത്തിനുള്ള ഒരു അവസ്ഥയും ഉപകരണവുമായി മാറുന്നു.

^{കാൾ മാർക്സ് | PHOTO : WIKI COMMONS}
മാർക്സും ഏംഗൽസും വ്യക്തമാക്കിയതുപോലെ, വൈരുദ്ധ്യാത്മക ഭൗതികവാദ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് സമൂഹത്തെ സമീപിക്കുകയാണെങ്കിൽ, വിശാലമായ ചരിത്രപരവും വർഗസമരവുമായുള്ള പോരാട്ടത്തിൽ വിഘടനം എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്ന് നമുക്ക് നന്നായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയും. സാമൂഹിക വർഗ്ഗങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യങ്ങളാണ് ചരിത്രത്തെ നയിക്കുന്നതെന്നും, ഈ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ പരിവർത്തനത്തിന് അനിവാര്യമാണെന്നും മാർക്സും ഏംഗൽസും വാദിച്ചു. ആ വെളിച്ചത്തിൽ, വിഘടനം നാശത്തിന്റെ ലക്ഷണം മാത്രമല്ല, മാറ്റത്തിന്റെ ഒരു സംവിധാനവുമാണ്.

സിനിമയിൽ, ഞാൻ ഈ ദ്വന്ദ്വത്തെ പര്യവേക്ഷണം ചെയ്യുന്നു. ഒരു വശത്ത്, വിഘടനം പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെട്ട ആഖ്യാനങ്ങൾക്ക് ഇടം നൽകും, ചരിത്രപരമായി ആധിപത്യ കഥപറച്ചിലിൽ നിന്ന് ഒഴിവാക്കപ്പെട്ട ശബ്ദങ്ങൾ. മറുവശത്ത്, പ്രത്യേകിച്ച് പോസ്റ്റ് കൊളോണിയൽ സന്ദർഭങ്ങളിൽ വിമർശനാത്മകമായി കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ, അത് തകർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ദ്വന്ദ്വങ്ങളെ ശക്തിപ്പെടുത്താൻ സാധ്യതയുണ്ട്. യുദ്ധം/സമാധാനം അല്ലെങ്കിൽ സ്വയം/അപരന്‍ പോലുള്ള ദ്വന്ദ്വങ്ങള്‍ പലപ്പോഴും ഒരു ധ്രുവം ഉണർത്തപ്പെടുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് ശക്തിപ്പെടുത്തുന്നതിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ഉദാഹരണത്തിന്, നമ്മൾ സമാധാനത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മൾ കരുതിക്കൂട്ടിയല്ലാതെ യുദ്ധത്തെ മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് വെറുമൊരു ശൈലീപരമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പല്ല, മറിച്ച് കാഴ്ചക്കാർ സംഘർഷം, സ്വത്വം, ചരിത്രം എന്നിവയെ എങ്ങനെ കാണുന്നു എന്നതിനെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു ധാർമ്മികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പാണ്.

തലമുറകളിലൂടെ തുടരുന്ന ആഘാതത്തെക്കുറിച്ച് താങ്കൾ സംസാരിക്കുന്നു. ഇതിഹാസപരമായ നിരവധി പരാമർശങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നതിനാൽ, ഇതിനെ ഒരു ശാപവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണോ? സിനിമയിൽ ധാരാളം ആചാരങ്ങൾ ഉള്ളതിനാലാണ് ഞാൻ ഇത് പറയുന്നത്. ക്ഷേത്ര മണികളുടെ ഒച്ചകള്‍, മന്ത്രം ചൊല്ലൽ... ഒരു രംഗത്തിൽ, സൈക്കിളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒറ്റക്കയ്യൻ ഒരു വിഗ്രഹവും ഒരു കയറും പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. അയാള്‍ സൈക്കിളില്‍ നമുക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞാണ് ഇരിക്കുന്നത്.

പരമ്പരാഗതമായോ പുരാണപരമായോ ഉള്ള ശാപം എന്ന ആശയത്തെക്കുറിച്ച് കൃത്യമായ ഒരു വിശദീകരണം നൽകാൻ എനിക്ക് അൽപ്പം ബുദ്ധിമുട്ടാണ്. എന്നിരുന്നാലും, താങ്കൾ ഉന്നയിച്ചതിനാൽ ഞാൻ പറയട്ടെ. ശാപങ്ങളെ അമാനുഷിക ശക്തികളായല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹിക ഘടനകളുടെയും അധികാര ചലനാത്മകതയുടെയും ധാർമ്മിക വിധിന്യായങ്ങളുടെയും പ്രതീകാത്മക പ്രതിഫലനങ്ങളായാണ് ഞാൻ കാണുന്നത്. പല സംസ്കാരങ്ങളിലും, ശാപം എന്ന ആശയം കൂട്ടായ വിയോജിപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനോ പെരുമാറ്റ മാനദണ്ഡങ്ങൾ നടപ്പിലാക്കുന്നതിനോ ഉള്ള ഒരു രീതിയായി മാറുന്നു, ഏതാണ്ട് ഒരുതരം സാമൂഹിക നിയന്ത്രണമോ ശിക്ഷയോ പോലെ.

^{നദി വാസലമുദലിയാരാച്ചി | PHOTO : WIKI COMMONS}
നരവംശശാസ്ത്രം സംസ്കാരങ്ങളെ കുറ്റബോധം-ലജ്ജ-ഭയം എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിക്കുന്നു, അവ വ്യക്തിപരവും സംഘപരവുമായ പെരുമാറ്റത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്ന വൈകാരിക സംവിധാനങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവ വെറും വ്യക്തിപരമായ വികാരങ്ങളല്ല; ഇവ ഒരുതരം കൂട്ടായ ബോധത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഒരു പരമ്പരാഗത ശാപത്തിന്റെ ഉത്ഭവത്തെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, അത് തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന ഭയത്തിന്റെ സഹജാവബോധത്തിൽ വേരൂന്നിയതായി കാണാൻ കഴിയും. ഈ അർത്ഥത്തിൽ, തലമുറകളുടെ ആഘാതം പോലും ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ വൈകാരിക ഓർമ്മയിൽ ആഴത്തിൽ ഉൾച്ചേർന്ന ഒരുതരം പാരമ്പര്യ ‘ശാപം’ ആയി കാണാൻ കഴിയും.

ഇതിഹാസ പരാമർശങ്ങളിലേക്ക് നമ്മൾ ചർച്ച മാറ്റുമ്പോൾ, പൂർവ്വികരുടെ പ്രാധാന്യത്തിലേക്ക് ഞാൻ ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നു. ഇതിഹാസ സാഹിത്യത്തിലൂടെയോ, വാമൊഴി പാരമ്പര്യങ്ങളിലൂടെയോ, സാംസ്കാരിക ആചാരങ്ങളിലൂടെയോ പൂർവ്വികരുടെ അറിവ് സംവിധാനങ്ങളുമായി ഇടപഴകുന്നത് എനിക്ക് പ്രതീകാത്മകം മാത്രമല്ല, അത്യാവശ്യമാണ്. ചരിത്രത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ യഥാർത്ഥ മനുഷ്യത്വം ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. നമ്മൾ ചിന്തിക്കുന്ന രീതി ഭൂതകാലത്താൽ ആഴത്തിൽ വേരുള്ളതാണ്.  

"ഞാൻ ചിന്തിക്കുന്നു, അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഉണ്ട്" എന്ന പ്രശസ്തമായ വചനത്തോട് ഇപ്രകാരം കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കാന്‍ ഞാന്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നു: എന്റെ ചിന്തയെ ഭൂതകാലം രൂപപ്പെടുത്തിയതിനാൽ, ഞാൻ ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്നെ പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ, ഞാൻ എന്റെ ചരിത്രം പഠിക്കണം. ഓർമ്മയില്ലാതെ, ഭൂതകാലത്തിന്റെ നൂലില്ലാതെ, എന്റെ അസ്തിത്വം ശിഥിലമായതായി തോന്നുന്നു. അങ്ങനെ, മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വത്തിന്റെയും സ്വത്വത്തിന്റെയും അർത്ഥം ഓർമ്മയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്. ഈ ആശയം എന്റെ സിനിമയ്ക്ക് ഒരു പ്രധാന അടിത്തറ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

താങ്കളുടെ സിനിമ പരമ്പരാഗത അർത്ഥത്തിൽ റിയലിസ്റ്റിക് അല്ല. കഥാപാത്രങ്ങൾ യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ പെരുമാറുന്നില്ല. താങ്കള്‍ അവരെ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് ശിൽപങ്ങൾ പോലെ സ്ഥാപിക്കുന്നു. അവര്‍ സംസാരിക്കുന്നില്ല. ചിലപ്പോൾ, കഥാപാത്രത്തിന്റെ പിൻവശം വളരെ നേരം കാണിക്കുന്നു, ചിലപ്പോൾ അവരുടെ മുൻവശം, ചിലപ്പോൾ അവർ നേരിട്ട് ക്യാമറയിലേക്ക് നോക്കുന്നു.  

ലക്കാനിയൻ മനോവിശ്ലേഷണത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഞാൻ ഈ ചോദ്യത്തെ സമീപിക്കട്ടെ. ലക്കാനിന്റെ സിദ്ധാന്തത്തിലെ കേന്ദ്ര ആശങ്കകളിലൊന്ന് 'യഥാർത്ഥം'(Real) എന്ന ആശയമാണ്. ലക്കാന്റെ അഭിപ്രായത്തിൽ, നിത്യജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ സാധാരണയായി അനുഭവിക്കുന്നതല്ല ഇത്. ഇത് അർത്ഥം, ഭാഷ, പ്രതിനിധാനം എന്നിവയുടെ ഘടനകൾക്കപ്പുറമാണ്. നമ്മൾ ഇടപഴകുന്ന മൂർത്തമായ ലോകമോ, അത് അർത്ഥമാക്കാൻ നമ്മൾ നിർമ്മിക്കുന്ന ഫാന്റസികളോ അല്ല ഇത്. പകരം, നമ്മൾ യാഥാർത്ഥ്യമായി കാണുന്നത് രൂപപ്പെടുത്തുന്നത് ഭാഷയിലൂടെയും സാംസ്കാരിക മാനദണ്ഡങ്ങളിലൂടെയും മധ്യസ്ഥത വഹിക്കുന്ന സാങ്കൽപ്പിക, പ്രതീകാത്മക ക്രമങ്ങളാണ്.

^{ജാക്വസ്  ലക്കാൻ |PHOTO : WIKI COMMONS}
യാഥാർത്ഥ്യം തന്നെ ഭാഷയിലൂടെയും സംസ്കാരത്തിലൂടെയും ഈ പ്രതീകാത്മകവും സാങ്കൽപ്പികവുമായ ചട്ടക്കൂടുകളിലൂടെ നിർമ്മിക്കപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ, യുദ്ധം, രണ്ടിനെയും തടസ്സപ്പെടുത്തുകയും അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് ഒരു അടിസ്ഥാന വെല്ലുവിളി ഉയർത്തുന്നു: യാഥാർത്ഥ്യം നിർമ്മിക്കാൻ നമ്മൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ തന്നെ തകർന്നുപോകുമ്പോൾ, യുദ്ധത്തിന്റെ 'യാഥാർത്ഥ്യത്തെ' നമുക്ക് എങ്ങനെ പ്രതിനിധീകരിക്കാനോ ഗ്രഹിക്കാനോ കഴിയും?

എന്റെ ലക്ഷ്യം ഒരു ബദൽ പ്രതീകാത്മക ക്രമം അവതരിപ്പിക്കുക, അതുവഴി വ്യത്യസ്തമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതാണ്. എന്നിരുന്നാലും, നമുക്കെല്ലാവർക്കും ലഭ്യമായ അതേ പ്രതീകാത്മക ഉപകരണങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഞാൻ ഇത് ചെയ്യുന്നത് : ധാരണയെ രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഭാഷ, ചിഹ്നങ്ങൾ, സാംസ്കാരിക പരാമർശങ്ങൾ. ഈ സിനിമയിൽ ഞാൻ സൃഷ്ടിച്ച കഥാപാത്രങ്ങൾ നിങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന രീതിയിലല്ല പെരുമാറുന്നത്. അങ്ങനെ സംഭവിക്കുമ്പോൾ, അത് നിങ്ങളെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നു. ലോകത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ നമ്മൾ ആശ്രയിക്കുന്ന പ്രതീകാത്മകവും സാങ്കൽപ്പികവുമായ ക്രമങ്ങളെ അത് അസ്ഥിരപ്പെടുത്തുന്നു. ഇത് പരിചിതമായതിനെ അപരിചിതമാക്കുകയും യഥാർത്ഥത്തെ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണവും വിഘടിതവുമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

ശ്രീലങ്കൻ യുദ്ധത്തിൽ ഭാഷ ഒരു വിനാശകരമായ പങ്ക് വഹിച്ചു. ചില സമയങ്ങളിൽ സൈന്യം വ്യക്തികളോട് വാക്കുകൾ ഉച്ചരിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് അവ മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് അവര്‍ തമിഴനാണോ സിംഹളനാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു. ദുഃഖകരമെന്ന് പറയട്ടെ, നിങ്ങളുടെ അതിജീവനം തന്നെ ഒരു വാക്ക് നിങ്ങൾക്ക് എത്രത്തോളം നന്നായി ഉച്ചരിക്കാൻ കഴിയും എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും.

സാംസ്കാരികമായും, യുദ്ധം ഏറ്റവും ചെറിയ സ്വത്വ പ്രകടനങ്ങളിലേക്കും കടന്നുവന്നു. ഒരു പെൺകുട്ടി നെറ്റിയിൽ പൊട്ട് വയ്ക്കുന്നത് പോലെ ലളിതമായ ഒന്ന് മരണത്തെ നേരിട്ട് കൊണ്ടുവരുന്നതുപോലെയുള്ള അപകട പ്രവൃത്തിയായി മാറിയ ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു. സംസ്കാരത്തിന്റെ ഒരു പ്രതീകം അപകടസാധ്യതയുടെ അടയാളമായി മാറി.

^{ശ്രീലങ്കൻ യുദ്ധം | PHOTO : WIKI COMMONS} 
ഒരു ചിത്രകാരിയും കലാപഠന വിദ്യാര്‍ത്ഥിയുമായ താങ്കളെ ഈ മേഖലയും സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്.

പരമ്പരാഗത പ്രതിനിധാന മാനദണ്ഡങ്ങളിൽ നിന്ന് മനഃപൂർവ്വം വേർപിരിഞ്ഞ ഒരു പ്രസ്ഥാനമായ ജർമ്മൻ എക്സ്പ്രഷനിസം എന്നെ സ്വാധീനിച്ചിട്ടുണ്ട്. അവരുടെ സൃഷ്ടികൾ പലപ്പോഴും മാനസികവും ആന്തരികവുമായ സംഘര്‍ഷങ്ങളെ ബാഹ്യവൽക്കരിച്ചു - യുദ്ധാനന്തര യൂറോപ്പിന്റെ സഞ്ചിത ഉത്കണ്ഠകൾ പകർത്തി.

നവോത്ഥാന കാലഘട്ടത്തിലെ കലാസൃഷ്ടികളില്‍ സാങ്കേതിക വൈദഗ്ധ്യവും ആശയപരമായ നവീകരണവും ഒരുമിച്ച് നിലനിന്നു. മുൻകാല ഛായാചിത്രങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, നവോത്ഥാന രചനകൾ പലപ്പോഴും വിഷ്വല്‍ കോമ്പോസിഷനെ പരിപ്രേക്ഷ്യം പോലുള്ള സാങ്കേതിക വിദ്യകളുമായി ലയിപ്പിച്ചു, അതേസമയം സങ്കീർണ്ണമായ ദാർശനിക അല്ലെങ്കിൽ ആത്മീയ ആശയങ്ങൾ ഒരേസമയം അവതരിപ്പിച്ചു. സാങ്കേതികതയുടെയും അർത്ഥത്തിന്റെയും ഈ സംയോജനം ഈ കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഒരു മുഖമുദ്രയാണ്.

അഭിനയത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത നിയമങ്ങളും താങ്കൾ പാലിക്കുന്നില്ല. കഥാപാത്രത്തിന്റെ മുഖം കാണിക്കാന്‍ പോലും താങ്കള്‍ക്ക് താത്പര്യമില്ല. പകരം അവരുടെ പിന്‍ഭാഗം കാണിക്കുന്നു. ഒരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ താങ്കൾ ഒരു കഥാപാത്രത്തിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ മധ്യഭാഗം കാണിക്കുന്നു. ഇത് ലോറാ മല്‍വിയും പീറ്റർ വോളനും ചേര്‍ന്ന് സംവിധാനം ചെയ്ത 'റിഡിൽസ് ഓഫ് ദി സ്പിൻക്സ് ‘ എന്ന സിനിമയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. കഥാപാത്രത്തിന്റെ ശരീരഭാഗമോ മധ്യഭാഗമോ മാത്രം കാണുന്ന നിരവധി സന്ദർഭങ്ങൾ സിനിമയിലുണ്ട്. ഇത് പരമ്പരാഗത സിനിമാറ്റിക് പ്രതിനിധാനത്തെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു. പരമ്പരാഗത രീതിയിലുള്ള താദാത്മ്യവല്‍ക്കരണത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗം കൂടിയാണിത്. കഥാപാത്രത്തിന്റെ മുഖം കാണാതിരിക്കാതിരിക്കുക എന്നത് പ്രേക്ഷകർക്ക് ഒരിക്കലും സങ്കൽപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. മുഖത്ത് ഭാവങ്ങൾ വന്ന് പോകണം, അതിനാൽ ധാരാളം ക്ലോസപ്പുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഇത് മുഖ്യധാരാ സിനിമകൾക്കും കലാ സിനിമകൾക്കും ബാധകമാണ്.

ലക്കാൻ പ്രതീകാത്മക ക്രമം എന്ന് വിളിക്കുന്നതിനെ തടസ്സപ്പെടുത്തി പുതിയ ഒന്ന് സൃഷ്ടിക്കുന്നതിനായി ഞാന്‍ അഭിനയത്തിന്റെ പരമ്പരാഗത മാനദണ്ഡങ്ങളെയും നിയമങ്ങളെയും മറികടന്നു. വ്യത്യസ്തമായ ഒരു യാഥാർത്ഥ്യം നിർമ്മിക്കുന്നതിനാണ് ഇത് ചെയ്തത്. ഇത് ഒരു അപകടസാധ്യതയാണ്. പ്രേക്ഷകർ ഈ പുതിയ ക്രമം സ്വീകരിച്ചാൽ, സിനിമ വിജയിക്കും. ഇല്ലെങ്കിൽ, അത് നിരസിക്കപ്പെട്ടേക്കാം. അതായിരുന്നു എന്റെ ടെൻഷൻ.

^{റിഡിൽസ് ഓഫ് ദി സ്പിൻക്സ് | PHOTO : WIKI COMMONS}
വികാരങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള താങ്കളുടെ ചോദ്യം നിർണായകമാണ്. ഈ സിനിമ നിർമ്മിക്കുമ്പോൾ, വികാരങ്ങൾ എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കണമെന്ന കാര്യത്തെ എനിക്ക് പുനർവിചിന്തനം നടത്തേണ്ടി വന്നു. യുദ്ധകാലത്തും അതിനുശേഷവും രണ്ട് സമൂഹങ്ങൾ പരസ്പരം വൈകാരിക ഭാഷ തിരിച്ചറിയാൻ പാടുപെടുന്ന ശ്രീലങ്ക പോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത്, കഥപറച്ചിൽ കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാകുന്നു. ഈ ഗ്രൂപ്പുകൾക്കിടയിലുള്ള നിയമങ്ങളെയും ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയും അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതാണ് ഞാൻ നിർമ്മിച്ച ആഖ്യാനം. അപ്പോൾ ഈ ചോദ്യം ഉയർന്നുവന്നു: സത്യസന്ധമായും എന്നാൽ പ്രേക്ഷകർക്ക് മനസ്സിലാകുന്നതുമായ രീതിയിൽ അവരുടെ വികാരങ്ങളെ സ്‌ക്രീനിൽ എങ്ങനെ അവതരിപ്പിക്കും? 

ഇത് എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. മുഖഭാവങ്ങൾ, ആംഗ്യങ്ങൾ, ശരീരഭാഷ എന്നിവയ്ക്ക് സംസ്കാരങ്ങളിലുടനീളം ഒരേ അർത്ഥമില്ല. ചില ഏഷ്യൻ സന്ദർഭങ്ങളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് പുരുഷന്മാർക്കിടയിൽ, മുഖത്ത് വികാരങ്ങൾ വളരെ അപൂർവമായി മാത്രമേ പ്രകടമാകൂ. അതിനാൽ, വൈകാരിക ആഴം ചിത്രീകരിക്കാൻ എനിക്ക് മുഖഭാവങ്ങളെ മാത്രം ആശ്രയിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. വാക്കുകളും മുഖങ്ങളും പലപ്പോഴും മറച്ചുവയ്ക്കുന്ന കാര്യങ്ങൾ പ്രകടിപ്പിക്കാൻ എനിക്ക് അതിനപ്പുറം ഭാവം, ചലനം, നിശബ്ദത, സ്ഥലം, സിനിമാറ്റിക് താളം എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നു.

കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പ്രത്യേകതയിലോ പരമ്പരാഗത അഭിനയ ശൈലിയെയോ അധികം ആശ്രയിക്കാതെ പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് വികാരങ്ങൾ എങ്ങനെ എത്തിക്കാം എന്നതായിരുന്നു അപ്പോൾ പ്രധാന വെല്ലുവിളി. സംഘർഷം, വ്യത്യാസം, നിശബ്ദത എന്നിവയാൽ രൂപപ്പെട്ട ഒരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ വൈകാരിക അനുരണനം സാധ്യമാക്കുന്നതിന് വ്യത്യസ്ത സാങ്കേതങ്ങൾ, രീതിശാസ്ത്രങ്ങൾ, ആഖ്യാന തന്ത്രങ്ങൾ എന്നിവ എനിക്ക് പരീക്ഷിക്കേണ്ടി വന്നു.

പരമ്പരാഗത ദൃശ്യ-ശബ്ദ ബന്ധം താങ്കൾ പിന്തുടരുന്നില്ല. വൃദ്ധൻ എന്തോ കത്തിക്കുന്ന ദൃശ്യത്തില്‍ അരികിൽ ഒരു ആൺകുട്ടി. അപ്പോള്‍ ആരുടെയോ സംഭാഷണം/മോണോലോഗ് ആണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അത് ആ രംഗവുമായി ബന്ധമില്ലാത്ത ഒന്നാണ്. കാണുന്നതിനും കേൾക്കുന്നതിനും തമ്മിലുള്ള പരമ്പരാഗത ബന്ധത്തെ ഗൊദാര്‍ദ് മനഃപൂർവ്വം തടസ്സപ്പെടുത്തി. ജീവിതത്തിന്റെ സുഗമമായ പ്രതിഫലനമല്ല, മറിച്ച് ഒരു നിർമ്മിത യാഥാർത്ഥ്യമാണ് പ്രേക്ഷകർ കാണുന്നതെന്ന് അവരെ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ആഗ്രഹിച്ചത്. ബൂർഷ്വാ മൂല്യങ്ങളെയും മുതലാളിത്ത ചിന്താ രീതികളെയും ശക്തിപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥയുടെ ഭാഗമായാണ് പരമ്പരാഗത സിനിമാ സങ്കേതങ്ങളെ അദ്ദേഹം കണ്ടത്. ഈ സങ്കേതങ്ങളെ തടസ്സപ്പെടുത്തുന്നത് ആ വ്യവസ്ഥയെ ചെറുക്കുന്നതിനുള്ള ഒരു മാർഗമായിരുന്നു.

ഞാൻ പൂർണ്ണമായും യോജിക്കുന്നു. സിനിമയിലുടനീളം ഞാൻ സമാനമായ സാങ്കേതങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ലോട്ടറി വിൽപ്പനക്കാരന്റെ രംഗം എടുക്കുക, അയാൾ ആളുകളോട് ഭാഗ്യം പരീക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ നമ്മൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ കാണുന്നത് രണ്ട് മൃതദേഹങ്ങളാണ്. മറ്റൊരു സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ പ്രതിമയില്ലാത്ത ഒരു കോവില്‍ നമ്മൾ കാണുന്നു. അപ്പോള്‍ ശബ്ദപഥത്തില്‍ ദൈവത്തിനായി സ്തോത്രങ്ങൾ ചൊല്ലുന്നത് നാം കേൾക്കുന്നു.

കൃത്യമായ നിയമങ്ങളാല്‍ നിർവചിക്കപ്പെട്ട് ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ട ഒരു ലോകത്തിലാണ് നാം ജീവിക്കുന്നത്. ആ ക്രമീകരണങ്ങൾക്ക് അപ്പുറം ചിന്തിക്കുന്നത് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടുള്ള കാര്യമാണ്. കൊളോണിയൽ കാലഘട്ടത്തിൽ ഒരു ചൊല്ലുണ്ടായിരുന്നു: വെള്ളക്കാരായ കോളനി ഭരണാധികാരികൾ നമ്മെ സംഹിതീകരിക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്(Codfiy) നമ്മുടെ രാജ്യങ്ങളിലേക്ക് വന്നത്. സംഹിതീകരണം ശക്തവും അധികാരമുള്ളതുമാണ്. ഇതുകാരണം, നമ്മൾക്ക് ആവശ്യമില്ലാത്തതോ നമ്മൾ തിരഞ്ഞെടുക്കാത്തതോ ആയ കാര്യങ്ങൾ കേൾക്കാൻ നമ്മൾ പലപ്പോഴും നിർബന്ധിതരാകുന്നു. അധികാരികൾ നമ്മെ കേൾപ്പിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് നമ്മൾ കേൾക്കുന്നു, നമ്മൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് അവർ നമ്മൾ കാണുകയും അനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണ് നമ്മൾ അറിയുന്നത്.

തമിഴ് ജനത വളരെ ഉച്ചത്തിൽ, വേഗത്തിൽ സംസാരിക്കുകയും ധാരാളം ആംഗ്യങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനൊരു ഭംഗിയുണ്ട്. സിനിമയുടെ അവസാന ഭാഗത്തെ പാട്ടിലെ ഭാഷയുടെ ഉപയോഗം വളരെ രസകരമാണ്. പരമ്പരാഗത അർത്ഥത്തിലുള്ള ഒരു ഗാനമല്ല ഇത്. നിസ്സഹായതയുടെ നിലവിളിയാണിത്. പക്ഷേ പാട്ട് വളരെ നിയന്ത്രിതമാണ്. നിങ്ങൾ അത് അലങ്കാരങ്ങളോ വിക്ഷോഭങ്ങളോ ഇല്ലാതെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്‌. ഇവിടെ ശബ്ദത്തിന്റെ ടിമ്പര്‍ പ്രധാനമാണ്. സംഗീതോപകരണങ്ങള്‍ താഴ്ന്ന സ്ഥായിയിലാണ്.

^{ഒപ്പാരി | PHOTO : WIKI COMMONS}
ഈ പാട്ട് ശവസംസ്കാര ചടങ്ങുകളിൽ ആലപിക്കുന്ന ‘ഒപ്പാരി’ എന്നറിയപ്പെടുന്ന പരമ്പരാഗത തമിഴ് വിലാപഗാനത്തിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടതാണ്. സാമൂഹിക-സാംസ്കാരിക ആചാരാനുഷ്ഠാനങ്ങളുടെ ശബ്ദരേഖയിൽ നിന്നാണ് സംഗീതം സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. ശ്രദ്ധേയമായത്, ‘തോവിൽ’ എന്ന പരമ്പരാഗത ഭൂതോച്ചാടന ചടങ്ങുകളിൽ വായിക്കുന്ന ഒരു ആചാര ഉപകരണമായ കുഴല്‍ ഇതില്‍ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. താരാട്ടുപാട്ടുകൾ, നിഴൽ പാവ പ്രകടനങ്ങൾ, തദ്ദേശീയ സംഗീത ഉപകരണങ്ങൾ എന്നിവയുടെ താളങ്ങളും ഘടനകളും ഞങ്ങൾ ഉപയോഗപ്പെടുത്തി. ‘ഒപ്പാരി’യുടെ അസംസ്കൃതവും വൈകാരികവുമായ ശക്തി എടുത്തുകാണിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

ഫ്രെയിമിംഗ് മറ്റൊരു പ്രധാന ഘടകമാണ്. വിശാലമായ വരണ്ട ഭൂമിയിൽ, ഒരു സ്ത്രീ ദൂരെ നിന്ന് പ്രേക്ഷകരെ സമീപിക്കുന്നു. മുന്നിൽ, ഇടതുവശത്ത്, ഒരു പുരുഷനെയും വലതുവശത്ത് ഒരു ആൺകുട്ടിയെയും നാം കാണുന്നു. മറ്റൊരു രംഗത്ത്, ഇവർ രണ്ടുപേരും എതിർവശത്ത് നിൽക്കുന്നു. മറ്റൊരു രംഗത്ത്, വരണ്ട ഭൂമിയിൽ, ഒരു മനുഷ്യൻ അകലേക്ക് നടക്കുന്നു. അയാളുടെ മുന്നിൽ ഒരു ആൺകുട്ടിയെ നാം കാണുന്നു.

നിറങ്ങൾക്കും ടോണിനും ഇടയിലുള്ള സംക്രമണങ്ങളെ മയപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു സാങ്കേതിക വിദ്യയായ ‘സ്ഫുമാറ്റോ’യുടെ(Sfumato) ഉപയോഗം ലിയോനാർഡോ ഡാവിഞ്ചിയുടെ പ്രത്യേകതയാണ്. ക്ലാസിക്കൽ കലയുടെ കർക്കശവും ആധികാരികവുമായ പാരമ്പര്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സമൂലമായ വ്യതിയാനമാണിത്. ‘മോണലിസ’ പോലുള്ള രചനകളിലൂടെ, ജ്യാമിതീയ രൂപം, വെളിച്ചം, ആഴം എന്നിവയുമായി കളിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പ്രതീക്ഷകളെ തകിടം മറിച്ചു.

^{മോണലിസ | PHOTO : WIKI COMMONS}
ഫ്രെയിമിങ്ങില്‍, ഈ നവോത്ഥാന സാങ്കേതിക വിദ്യകളിൽ ചിലത് കൊണ്ടുവരാന്‍ ഞാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന്, കോമ്പോസിഷനിൽ ‘One-point perspective’, ‘Golden triangle’ പോലുള്ള ഘടകങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും, സ്റ്റാറ്റിക് പെയിന്റിംഗുകളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, സിനിമ എന്നത് ഫ്രെയിമുകൾ ഓരോ നിമിഷത്തിലും മാറുന്ന ഒരു ചലനാത്മക രൂപമാണ്. Focal point, composition പോലുള്ള സാങ്കേതങ്ങൾ നിരന്തരമായ ചലനത്തിലാണ്, എഡിറ്റിംഗിലൂടെയും ചലനത്തിലൂടെയും തുടർച്ചയായി പുനർനിർവചിക്കപ്പെടുന്നു.  

ശ്രിലങ്കയിലെ സ്വതന്ത്ര സിനിമകളെ കുറിച്ച് അറിയാന്‍ ആഗ്രഹമുണ്ട്.

സിനിമയോട് അഭിനിവേശമുള്ള യുവതലമുറയിലെ പലര്‍ക്കും സിനിമ സംവിധാനം ചെയ്യുക എന്നത് ഒരു സ്വപ്നമാണ്. എന്നിരുന്നാലും, അവർ നേരിടുന്ന പ്രധാന വെല്ലുവിളികളിൽ ഒന്ന് ഒരു നിർമ്മാണ കമ്പനിയിൽ നിന്ന് പിന്തുണ നേടുക എന്നതാണ്. സമീപ വർഷങ്ങളിൽ, ശ്രീലങ്കൻ ചലച്ചിത്ര വ്യവസായം ഒരു ദുഷ്‌കരമായ കാലഘട്ടത്തിലൂടെയാണ് കടന്നുപോയത് - ഒരുതരം സാംസ്കാരികവും സൃഷ്ടിപരവുമായ സ്തംഭനാവസ്ഥ, അവിടെ മുഖ്യധാരാ നിർമ്മാണ കമ്പനികൾ പുതിയതും ധീരവുമായ സിനിമകള്‍ക്ക് ധനസഹായം നല്‍കാന്‍ മടിക്കുന്നു.

ഇത് സ്വതന്ത്ര സിനിമയെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള ചര്‍ച്ചകളിലേക്ക് നയിച്ചു. ഇതില്‍ നിന്ന് സിനിമകൾ പിറന്നു. എന്നാല്‍, സൃഷ്ടിപരമായ ഗുണങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും, അത്തരം സിനിമകൾ പലപ്പോഴും വിശാലമായ പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്താൻ പാടുപെട്ടു. പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്ന് ബദൽ പ്രദർശന സംവിധാനങ്ങളുടെ പരാജയമായിരുന്നു, ഇത് ഈ സിനിമകൾക്ക് ശരിയായ വേദികൾ കണ്ടെത്തുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടാക്കി.

എന്നിരുന്നാലും, ശ്രീലങ്കയിൽ നിന്നുള്ള ചില സ്വതന്ത്ര സിനിമകൾക്ക് അന്താരാഷ്ട്ര അംഗീകാരം ലഭിച്ചു. ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ഉദാഹരണമാണ് അശോക ഹന്ദഗാമയുടെ ‘ദിസ്‌ ഈസ് മൈ മൂണ്‍’. കുറഞ്ഞ ബജറ്റിൽ നിർമ്മിച്ച ഒരു ധീരവും പരീക്ഷണാത്മകവുമായ സിനിമയായിരുന്നു അത്. രൂപത്തിലും ശൈലിയിലും അത് വേറിട്ടു നിന്നു. പരമ്പരാഗത തീയേറ്ററുകളെക്കാള്‍ നാടക തിയേറ്ററുകളിലാണ് ഈ സിനിമ പ്രദർശിപ്പിച്ചിരുന്നത്. യുദ്ധത്തിന്റെ പ്രമേയങ്ങളാണ് സിനിമ കൈകാര്യം ചെയ്തത്, വിവാദ ഉള്ളടക്കം കാരണം അക്കാലത്ത് സിനിമ സെൻസർ ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

^{ദിസ്‌ ഈസ് മൈ മൂണ്‍ | PHOTO : WIKI COMMONS}
‘ബഹുചിതവാദിയ’ മറ്റൊരു സ്വതന്ത്ര ചലച്ചിത്രമാണ്. ഈ സിനിമ കൊളംബോ സർവകലാശാലയിലെ പൂർവ്വ വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനയുടെ പിന്തുണയോടെയാണ് നിര്‍മ്മിച്ചത്. വാസ്തവത്തിൽ, ഈ സിനിമ വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നിർമ്മിച്ചതാണ്, പക്ഷേ ദേശീയ ചലച്ചിത്ര കോർപ്പറേഷന്റെ പ്രവർത്തന നടപടിക്രമങ്ങൾ കാരണം പ്രദർശിപ്പിക്കാനുള്ള അവസരം നഷ്ടപ്പെട്ടു. എന്നിരുന്നാലും, പുതിയ ചെയർമാൻ ശ്രീ. സുദത്ത് മഹാദിവുൽവേവയുടെ ഇടപെടലിലൂടെ, വളരെക്കാലം വെളിച്ചം കാണാതിരുന്ന നിരവധി സിനിമകള്‍ ഈ വർഷം പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ ഒരുങ്ങുന്നു.

രസകരമെന്നു പറയട്ടെ, ദേശീയ ചലച്ചിത്ര കോർപ്പറേഷന്റെ നിലവിലെ ചെയർമാൻ സുദത്ത് മഹാദിവുൽവേവ ഒരു ചലച്ചിത്ര സംവിധായകനാണ്. അദ്ദേഹം സംവിധാനം ചെയ്ത ‘മൈ റെഡ് കോമ്രേഡ്’ എന്ന സിനിമയും സ്വതന്ത്ര ചലച്ചിത്ര വിഭാഗത്തിൽപ്പെടുന്നു. ‘സയാപേതി’, ‘കുസുമ’, ‘മനേൽ’, ‘പൻഷു’ എന്നീ സിനിമകളുടെ സംവിധായകനായ വിസാകേശ ചന്ദ്രശേഖരം ഒരു സ്വതന്ത്ര ചലച്ചിത്രകാരനാണ്. അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് ഈ സിനിമകള്‍ നിര്‍മ്മിച്ചത്. കൂടാതെ, ചിന്തക ധർമ്മദാസ സംവിധാനം ചെയ്ത ‘അവലേന സുലുയി’, ജഗത്ത് മനുവര്‍ണ്ണയുടെ ‘രഹസ്യകിയാന കണ്ടു’, സത്യജിത്ത് മൈതിപെ സംവിധാനം ചെയ്ത ‘ബോറാഡിയ പൊകുന’ എന്നീ സിനിമകളും ഉണ്ട്.

ഏറ്റവും പ്രധാനം ശ്രീലങ്കയിലെ യുവതലമുറയുടെ സിനിമയോടുള്ള അചഞ്ചലമായ അഭിനിവേശമാണ്. ചലച്ചിത്ര വിദ്യാഭ്യാസത്തിനുള്ള സാധ്യതക്കുറവും, സ്പോൺസർഷിപ്പിന്റെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും പിന്തുണയുടെ അഭാവവും ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഈ യുവ ചലച്ചിത്ര സംവിധായകര്‍ ധീരവും പാരമ്പര്യേതരവുമായ ആശയങ്ങൾ സ്വീകരിച്ച് സിനിമ സംവിധാനം ചെയ്യുന്നു. ഇത് ചലച്ചിത്ര കലയോടുള്ള അവരുടെ ആഴത്തിലുള്ള പ്രതിബദ്ധതയും ആവേശവും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.