ഡോ. സാമന്ത പിള്ളേ (Dr. Samantha Pillay) ഒരു യൂറോളജിക്കൽ സർജനാണ്. 1992-ൽ അഡ്ലെയ്ഡ് സർവകലാശാല മെഡിക്കൽ സ്കൂളിൽ നിന്ന് ബിരുദം നേടിയ അവർ, 1996-ൽ സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് യൂറോളജി പരിശീലനം ആരംഭിച്ചതോടെയാണ് സൗത്ത് ഓസ്ട്രേലിയയിൽ യൂറോളജി രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്. സൗത്ത് ഓസ്ട്രേലിയയിൽ അഡൾട്ട് യൂറോളജിയിൽ സർജിക്കൽ പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കിയ ആദ്യ വനിതയായി ഡോ. സാമന്ത മാറി. മെൽബണിൽ ഫീമെയ്ൽ യൂറോളജി, ന്യൂറോയൂറോളജി എന്നീ ഉപ-വിഭാഗങ്ങളിൽ അവർ കൂടുതൽ പരിശീലനം നേടുകയും ന്യൂസിലാൻഡിലെ ക്രൈസ്റ്റ് ചർച്ചിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ഫീമെയ്ൽ യൂറോളജി, ന്യൂറോ-യൂറോളജി, ഫങ്ഷണൽ ആൻഡ് റീകൺസ്ട്രക്റ്റീവ് സർജറി എന്നിവയിൽ മാത്രം പൂർണ്ണമായി ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ച ആദ്യത്തെ ഓസ്ട്രേലിയൻ യൂറോളജിസ്റ്റായി അവർ മാറി. തന്റെ മേഖലയിലെ പ്രശസ്തമായ നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങൾ അവർ നേടിയിട്ടുണ്ട്.

മാത്രവുമല്ല, അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ആറുതവണ ആമസോൺ നമ്പർ വൺ ബെസ്റ്റ് സെല്ലർ പദവി നേടിയ, നിരവധി പുരസ്കാരങ്ങൾ കരസ്ഥമാക്കിയ എഴുത്തുകാരിയും എഐ ഫിലിം-എഐ മ്യൂസിക് നിർമ്മാതാവും പ്രഭാഷകയും കൂടിയാണ് ഡോ. പിള്ളേ. 2025-ലെ എസ്‌എ ടെൽസ്ട്ര ബെസ്റ്റ് ഓഫ് ബിസിനസ് അവാർഡ് വിജയിയും, 2024-ലെ വിമൻ ഇൻ ഇന്നൊവേഷൻ സോഷ്യൽ ഇംപാക്ട് അവാർഡ് വിജയിയും, 2022-ലെ എസ്‌എ ഓസ്ട്രേലിയൻ ഓഫ് ദി ഇയർ ഫൈനലിസ്റ്റുമാണ് അവർ. 2025-ലെ ഓസ്ട്രേലിയ ദിനത്തിൽ 'മെഡൽ ഓഫ് ദി ഓർഡർ ഓഫ് ഓസ്ട്രേലിയ' (OAM) നൽകി അവരെ ആദരിച്ചു. സാമൂഹിക പ്രസക്തിയുള്ള വിഷയങ്ങൾക്കായുള്ള ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ എഐ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോയായ 'AIFilm4Good-ന്റെ  സ്ഥാപക കൂടിയാണ് അവർ.  

ഈ ചലച്ചിത്ര നിർമ്മാണ സ്ഥാപനം വ്യവസായ രംഗത്ത് നിരവധി ബഹുമതികൾ കരസ്ഥമാക്കി. അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ ശ്രദ്ധേയമായ നിരവധി സംഗീത വീഡിയോകളും ഹ്രസ്വചിത്രങ്ങളും നിർമ്മിച്ച ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ എഐ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോയാണിത്. പൂർണ്ണമായും വനിതകൾ മാത്രം ചേർന്ന് സ്ഥാപിച്ച്, ആശയരൂപീകരണം മുതൽ നിർമ്മാണം വരെയുള്ള എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളും കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ എഐ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോ എന്ന അപൂർവ്വ നേട്ടവും ഈ സ്ഥാപനത്തിന് സ്വന്തമാണ്. സാമൂഹിക സ്വാധീനം, വിദ്യാഭ്യാസം, ആരോഗ്യം, സാമൂഹിക അവകാശ സംരക്ഷണം, ലിംഗസമത്വം എന്നിവയ്ക്കായി മാത്രം മാറ്റിവെക്കപ്പെട്ട ആദ്യത്തെ എഐ സ്റ്റുഡിയോ കൂടിയായ AIFilm4Good, അവാർഡുകൾ നേടിയ സിനിമാറ്റിക് ഹ്രസ്വചിത്രങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്ന ഓസ്ട്രേലിയയിലെ പ്രഥമ എഐ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോ എന്ന സ്ഥാനവും അലങ്കരിക്കുന്നു.

^{DR.SAMANTHA PILLAY | PHOTO : KELLY BARNES}
ഗുണപരമായ സാമൂഹിക മാറ്റങ്ങൾ ലക്ഷ്യമിട്ട്, ഗൗരവമേറിയ വിഷയങ്ങളെ പ്രമേയമാക്കുന്ന ആകർഷകവും കഥാധിഷ്ഠിതവുമായ ഉള്ളടക്കങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ AIFilm4Good പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാണ്. രോഗപ്രതിരോധ പരിചരണത്തെ പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ജീവിതശൈലി മാറ്റങ്ങൾക്ക് പ്രചോദനമേകുകയും ചെയ്യുന്ന ആരോഗ്യ-ക്ഷേമ ചിത്രങ്ങൾ, ശാസ്ത്രം, സംരംഭകത്വം, നേതൃത്വം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ തടസ്സങ്ങളെ അതിജീവിച്ച് മുന്നേറാൻ പെൺകുട്ടികളെ പ്രാപ്തരാക്കുന്ന ലിംഗസമത്വ അവബോധ ചിത്രങ്ങൾ, കൂടാതെ സമൂഹത്തെ ബോധവൽക്കരിക്കുകയും പ്രചോദിപ്പിക്കുകയും ശാക്തീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിദ്യാഭ്യാസ-സാമൂഹിക പ്രസക്തിയുള്ള ചിത്രങ്ങൾ എന്നിവയാണ് ഇതിലൂടെ പ്രധാനമായും പ്രേക്ഷകരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നത്. സിനിമകളിലൂടെയും സംഗീത വീഡിയോകളിലൂടെയും പ്രശസ്തമായ അവാർഡുകൾ കരസ്ഥമാക്കിയും, പ്രധാന ചലച്ചിത്ര മേളകളിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കപ്പെട്ടും AIFilm4Good ഇതിനകം തന്നെ അന്താരാഷ്ട്ര ശ്രദ്ധ നേടിയിട്ടുണ്ട്.

ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിൽ നിന്ന് എഐ എഡിറ്റിംഗ് സ്യൂട്ടിലേക്കുള്ള ഡോ. സാമന്തയുടെ യാത്ര പുനർനിർവചനം, അതിജീവനം, ലക്ഷ്യബോധത്തോടെയുള്ള നൂതനാശയങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ആകർഷകമായ ഒരു മാതൃകയാണ്. ലളിതമായ ആരോഗ്യ അവബോധ വീഡിയോ നിർമ്മിക്കുക എന്ന ആവശ്യത്തിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി, ഒരു വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഡോ. സാമന്ത എഐ ഫിലിംമേക്കിംഗ് എന്ന സങ്കീർണ്ണമായ കല സ്വയം പഠിച്ചെടുത്തു. എഐ ഫിലിംമേക്കിംഗിൽ നാല് സർട്ടിഫിക്കറ്റുകൾ കരസ്ഥമാക്കിയ ഡോ. പിള്ളേ ഇപ്രകാരം പറയുന്നു: "എഐ വെറുമൊരു ടൂൾ മാത്രമല്ല; ധാർമ്മിക മാനദണ്ഡങ്ങൾ പുലർത്തുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ, വേണ്ടത്ര പ്രതിനിധാനം ലഭിക്കാത്ത ശബ്ദങ്ങളെ ഉറപ്പിച്ചുയർത്താനും കഥപറച്ചിലിനെ സർവ്വജനകീയമാക്കാനുമുള്ള മികച്ചൊരു അവസരം കൂടിയാണത്".

പ്രധാന സിനിമകൾ: AI for Good, Pause, Falls, An Incontinent Truth, I’am a Surgeon. എഐ മ്യൂസിക് വീഡിയോകൾ: Let’s Go Girls, Dance with the Leader, The North Pole’s Got a Brand New Beat.

ഡോ. സാമന്ത സംസാരിക്കുന്നു:

ഒരു യൂറോളജിക്കൽ സർജൻ എന്ന നിലയിൽ നിന്ന് ചലച്ചിത്രരംഗത്തേക്ക് — അതിലും പ്രധാനമായി സിനിമാ നിർമ്മാണത്തിൽ എഐ പ്രയോജനപ്പെടുത്തുന്നതിലേക്ക് — താങ്കൾ എങ്ങനെയാണ് കടന്നുവന്നത്? ഇതിനുമുമ്പ് സെല്ലുലോയ്ഡിലോ ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളിലോ സിനിമ നിർമ്മിക്കാൻ താങ്കൾ ശ്രമിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

ഞാൻ ഇപ്പോഴും ഒരു മുഴുവൻസമയ സർജനായി തന്നെ സേവനമനുഷ്ഠിക്കുന്നു.

രാത്രി വൈകിയും വാരാന്ത്യങ്ങളിലുമായി വീട്ടിലെ എന്റെ മേശപ്പുറത്ത് ഇരുന്നാണ് ഞാൻ സിനിമകൾ നിർമ്മിക്കുന്നത്. ഇതിനുമുമ്പ് ഒരു ഫോർമാറ്റിലും ഞാൻ സിനിമകൾ നിർമ്മിച്ചിട്ടില്ല. കുട്ടികൾക്കായുള്ള ചിത്രപുസ്തകങ്ങൾ എഴുതുകയും സോഷ്യൽ മീഡിയ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ബേസിക് കാൻവ (Canva) ഉപയോഗിച്ചതുമാണ് എന്റെ ആകെയുള്ള പരിചയം. 2024 ജൂണിൽ 'ലോക കോണ്ടിനൻസ് വാര'ത്തോടനുബന്ധിച്ച് (World Continence Week) ഒരു ചെറു വീഡിയോ നിർമ്മിക്കണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. 'മിഡ്‌ജേർണി' (Midjourney) എന്ന എഐ ഇമേജ് ടൂൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് ഞാൻ തുടങ്ങിയത്. അതിനായി ഒരു 'ഡിസ്‌കോർഡ്' (Discord) അക്കൗണ്ട് തുടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നു. അൻപത്തിയഞ്ചാം വയസ്സിൽ ഡിസ്‌കോർഡ് എന്താണെന്നുപോലും എനിക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു. കുറച്ചു മണിക്കൂറുകൾക്കും നിരവധി ടൂളുകളുടെ ഉപയോഗത്തിനും ശേഷം, മൂത്രാശയത്തോട് അപൂർണ്ണമായെങ്കിലും സാദൃശ്യമുള്ള ഒരാനിമേഷൻ രൂപം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തു. ഇന്നത്തെ നിലവാരത്തിൽ നോക്കിയാൽ അത് വളരെ മോശമായിരുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ പ്രാധാന്യം എന്താണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി: ക്യാമറയോ, വലിയ ക്രൂവോ, ഭാരിച്ച ബജറ്റോ ഇല്ലാതെ തന്നെ ഒരു വീഡിയോ നിർമ്മിക്കാൻ ഇതിലൂടെ സാധിക്കും!

 ^{AN INCONTINENT TRUTH| PHOTO: WIKICOMMONS}
‘മുൻപരിചയം ആവശ്യമില്ല’ എന്ന് അവകാശപ്പെട്ട നാലാഴ്ചത്തെ ഒരു ഓൺലൈൻ എഐ ഫിലിംമേക്കിംഗ് കോഴ്‌സിൽ ഞാൻ ചേർന്നു. 'ടൈംലൈൻ' എന്നാൽ എന്താണെന്നുപോലും അറിയാത്ത ആളാണ് ഞാൻ എന്ന് അവർ കരുതിക്കാണില്ല. തുടർന്ന് അതേ വർഷം തന്നെ എന്റെ ആദ്യ സിനിമയായ ‘ആൻ ഇൻകോണ്ടിനന്റ് ട്രൂത്ത്‘ (An Incontinent Truth) ദുബായിലെ ഒരു എഐ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ നാമനിർദ്ദേശം ചെയ്യപ്പെട്ടു. അതോടെ, സിനിമാ മേഖലയിൽ യാതൊരു പരിചയവുമില്ലാത്ത ഏതൊരു വിവേകിയായ സർജനും ചെയ്യുന്ന കാര്യം തന്നെയാണ് ഞാനും ചെയ്തത്. സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയുള്ള വിഷയങ്ങൾക്കായി ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ എഐ ഫിലിം സ്റ്റുഡിയോയായ 'AIFilm4Good' ഞാൻ സ്ഥാപിച്ചു. തൊട്ടടുത്ത വർഷം, ‘ആൻ ഇൻകോണ്ടിനന്റ് ട്രൂത്ത്‘ പാരീസിൽ മികച്ച എഐ ഡോക്യുമെന്ററിക്കുള്ള പുരസ്‌കാരം നേടി.

എഐയെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും അതുപോലെ തന്നെ ശക്തമായി എതിർക്കുന്നവരും ഇന്ന് ലോകത്തുണ്ട്. മനുഷ്യന്റെ അനുഭവങ്ങളെയും വിവേചനബുദ്ധിയെയും ധാർമ്മികതയെയും കേവലം കമ്പ്യൂട്ടർ കണക്കുകൂട്ടലുകളിലേക്ക് ചുരുക്കാനും, പ്രവൃത്തികളുടെ സ്വതസിദ്ധമായ മാനുഷിക മൂല്യങ്ങളെയും സഹാനുഭൂതിയെയും ഇല്ലാതാക്കാനും എഐ വഴിവെച്ചേക്കാം എന്നത് മനസ്സിന്റെ തത്ത്വചിന്തയിലെ (Philosophy of Mind) ഒരു പ്രധാന ആശങ്കയാണ്. "കമ്പ്യൂട്ടറുകൾ മനുഷ്യരെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങും എന്നതല്ല യഥാർത്ഥ അപകടം, മറിച്ച് മനുഷ്യർ കമ്പ്യൂട്ടറുകളെപ്പോലെ ചിന്തിക്കാൻ തുടങ്ങും എന്നതാണ്" എന്ന സിഡ്നി ജെ. ഹാരിസിന്റെ (Sydney J. Harris) വാക്കുകൾ ഈ ഭയത്തെയാണ് ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നത്. എന്നാൽ തത്ത്വചിന്താപരമായി നോക്കിയാൽ, ബോധമനസ്സിന്റെ പ്രക്രിയകൾ മനുഷ്യന്റെ തലയോട്ടിക്ക് പുറത്തേക്ക് നമ്മൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉപകരണങ്ങളിലേക്കും വ്യാപിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് വാദിക്കുന്ന 'എക്സ്റ്റെൻഡഡ് മൈൻഡ് ഹൈപ്പോസിസിസിനെ' (Extended Mind Hypothesis) എഐ പിന്തുണയ്ക്കുന്നുണ്ട്. ഇവിടെ എഐ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് മനസ്സിന് പകരമാകുന്ന ഒന്നായല്ല, മറിച്ച് മനുഷ്യന്റെ കർതൃത്വത്തെയും പ്രശ്നപരിഹാര ശേഷിയെയും വികസിപ്പിക്കുന്ന ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യയായിട്ടാണ്. "നമ്മുടെ ബുദ്ധിശക്തിയാണ് നമ്മെ മനുഷ്യരാക്കുന്നത്, ആ ഗുണത്തിന്റെ ഒരു വിപുലീകരണമാണ് എഐ” എന്ന് യാൻ ലെക്കൂൻ (Yann LeCun) നിരീക്ഷിക്കുന്നതും ഇതുകൊണ്ടാണ്. അടുത്ത ഒരു പതിറ്റാണ്ടിനുള്ളിൽ കൃത്രിമബുദ്ധി മനുഷ്യരാശിയെത്തന്നെ നശിപ്പിച്ചേക്കാമെന്ന് പ്രമുഖ എഐ ഗവേഷണ സ്ഥാപനമായ 'ആന്ത്രോപിക്'-ലെ (Anthropic) എഐ സേഫ്റ്റി ലീഡ് ഇവാൻ ഹ്യൂബിംഗർ (Evan Hubinger) പരസ്യമായി ആശങ്ക പ്രകടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. എഐക്ക് മേലുള്ള നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയേക്കാം എന്ന ഭയത്താൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകനായ ജേക്കബ് കോക്സൺ (Jacob Coxon) അടുത്തിടെ രാജിവെച്ചതിന് പിന്നാലെയാണ് ഈ പ്രസ്താവനയുണ്ടായത്. താങ്കളുടെ പ്രതികരണം അറിയാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്.

ആ ഗവേഷകന്റെ പ്രസ്താവന ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല; ഉറപ്പുവരുത്താൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങളെ കുറിച്ച് ഞാൻ അഭിപ്രായം പറയാറില്ല. എന്നാൽ അതിനു പിന്നിലുള്ള ആശങ്ക യഥാർത്ഥമാണ്, അതിനാൽ അതിനുള്ള മറുപടി ഞാൻ നൽകാം.

എഐ മനുഷ്യരാശിയെ നശിപ്പിക്കില്ല. എന്നാൽ മനുഷ്യർക്ക് അതിനെ ഉപയോഗിച്ച് മനുഷ്യരാശിയെ നശിപ്പിക്കാൻ സാധിക്കും. നല്ലവരും മോശക്കാരുമായ ആളുകൾ എക്കാലത്തുമുണ്ടായിട്ടുണ്ട്; ഇപ്പോൾ മോശക്കാരുടെ കൈവശം എഐ ഉണ്ട്, ഒപ്പം നല്ലവരുടെ കൈവശവും. ഒരാളെ വഞ്ചിക്കാൻ സഹായിക്കുന്ന അതേ സാങ്കേതികവിദ്യ തന്നെ, അവരെ കണ്ടെത്താനും ഉത്തരവാദിത്തം ബോധ്യപ്പെടുത്താനും, അവർ ദ്രോഹിക്കാൻ സാധ്യതയുള്ള ആളുകളെ മുൻകൂട്ടി സംരക്ഷിക്കാനും സഹായിക്കും.

എഐയെ നന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരാളാണ് ഞാൻ. മുൻപെന്നത്തേക്കാളും കൂടുതൽ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാനുള്ള ശേഷിയും ഉൽപ്പാദനക്ഷമതയും നമ്മളോരോരുത്തർക്കും ഉള്ള ഒരു ചരിത്രഘട്ടമാണിത്. മോശക്കാർ തീർച്ചയായും ഇതിനെ ഉപയോഗപ്പെടുത്തും. എന്നാൽ നല്ലവർ ഇതിനെ കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമായും മികച്ച രീതിയിലും ഉപയോഗിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ നമ്മളോരോരുത്തർക്കും പങ്കുണ്ട്. ശരിയായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിച്ചാൽ, ലോകത്തിലെ പല തെറ്റുകളും തിരുത്താനുള്ള ഒരു അവസരം കൂടിയാണ് മനുഷ്യരാശിക്ക് ഇതിലൂടെ ലഭിക്കുന്നത്.

എഐയെ മോശമായി ഉപയോഗിച്ചാൽ അത് ആളുകളെ മടിയന്മാരാക്കിയേക്കാം. വിവേചനാധികാരം, ധാർമ്മികത, മൂല്യബോധം എന്നിവ കുറയാനും അത് കാരണമായേക്കാം. അതാണ് ഇതിലെ പ്രധാന കാര്യം. മോശമായ ഒരു നിർദ്ദേശം (prompt) നൽകി വിവരങ്ങൾ വെറുതെ 'കട്ട് ആൻഡ് പേസ്റ്റ്' ചെയ്താൽ, എഐ വരുന്നതിന് മുൻപ് ഒരാൾ ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നതിനേക്കാൾ മോശമായ ഫലമായിരിക്കും ലഭിക്കുക. ഇത് ശരിയായ രീതിയിൽ ഉപയോഗിക്കാൻ പഠിക്കുന്നവർക്കാണ് ഇതിൽ നിന്ന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രയോജനം ലഭിക്കുന്നത്.

ഞാൻ എന്റെ ജീവനക്കാരെ നിരന്തരം ഓർമ്മിപ്പിക്കാറുണ്ട്: എഐ യഥാർത്ഥത്തിൽ 'ബുദ്ധിയുള്ള' ഒന്നല്ല. അതിന്റെ പരിമിതികൾ തിരിച്ചറിയുകയും അത് എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കണമെന്ന് പഠിക്കുകയും ചെയ്താൽ, കാര്യങ്ങൾ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് നമ്മളാണെന്ന് വ്യക്തമാകും. ധാർമ്മികത, സഹാനുഭൂതി, മൂല്യബോധം എന്നിവയൊന്നും ആ ഉപകരണത്തിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്നതല്ല; അത് ഉപയോഗിക്കുന്ന വ്യക്തിയിൽ നിന്നാണ് അവ ഉണ്ടാകുന്നത്.

എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയ ഒരു കാര്യമുണ്ട്. ചിന്താപ്രക്രിയ അല്ലെങ്കിൽ കാര്യകാരണങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ മുന്നിൽ എഴുതിക്കാണിക്കുമ്പോൾ, നിങ്ങൾ അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിതരാകുന്നു. നിങ്ങൾ അത് പരിശോധിക്കുകയും വെല്ലുവിളിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; തെറ്റായ ഉത്തരം ലഭിക്കാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ്, അത് മെച്ചപ്പെടുത്തുകയും ഓരോ ഘട്ടവും രേഖപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. മുമ്പ് മനസ്സിൽ മാത്രം നടന്നിരുന്ന ചിന്തകളും തീരുമാനങ്ങളും ഇപ്പോൾ പരിശോധിക്കാൻ പാകത്തിൽ പുറത്തുവരുന്നു. ഇത് ഉത്തരവാദിത്തം കുറയ്ക്കുകയല്ല, മറിച്ച് വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

^{I'AM A SURGEON |PHOTO : WIKI COMMONS}
ആളുകൾ കമ്പ്യൂട്ടറുകളെപ്പോലെ ചിന്തിക്കുമോ? എന്റെ ചിന്താരീതിയിലും സംസാരരീതിയിലും എഴുത്തുരീതിയിലും എഐ മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഞാൻ അതിനോട് സംസാരിച്ച് കാര്യങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്താറുണ്ട് (dictate); അങ്ങനെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ ചിന്തിക്കാനും വാക്കുകൾ തെളിയുന്നത് കാണാനും എനിക്ക് കഴിയുന്നു. അനാവശ്യമായ പദപ്രയോഗങ്ങൾ (filler words) ഞാൻ കുറച്ചു. കൃത്യമായ വ്യക്തതയോടെയും ആവശ്യമായ എല്ലാ പശ്ചാത്തല വിവരങ്ങളും നൽകിക്കൊണ്ടും ശരിയായ ചോദ്യം ചോദിച്ചില്ലെങ്കിൽ, എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ള ഉത്തരം ലഭിക്കില്ലെന്നും കാര്യങ്ങൾ ഒരിടത്തുതന്നെ കറങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുമെന്നും ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. അതിനാൽ, വ്യക്തമായി ആശയവിനിമയം നടത്തുന്ന ഒരാളായി ഞാൻ മാറി; കാരണം, വ്യക്തതയില്ലാത്ത ആശയവിനിമയം എന്റെ സമയം നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്നു.

എഴുത്തിന് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ സമയമെടുക്കുന്നുണ്ട്, കുറവല്ല. സ്വന്തം ആശയങ്ങളിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ തുടങ്ങുന്നത്; തെറ്റുകൾ വരുമ്പോൾ അത് തിരുത്താൻ നിർദ്ദേശിക്കുകയും ശരിയായ രൂപത്തിലാകുന്നത് വരെ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരുത്തലുകൾ വരുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. മുൻപ് ഞാൻ തയ്യാറാക്കിയിരുന്നതിനേക്കാൾ മികച്ച ഫലമാണ് ഇതിലൂടെ ലഭിക്കുന്നത്.

അതുകൊണ്ട്, എഐ നമ്മുടെ ചിന്താരീതി മാറ്റുമോ എന്നതല്ല ചോദ്യം. അത് മാറ്റുക തന്നെ ചെയ്യും. എഐയെ ഒരു ഉപകരണമായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട് മനുഷ്യബുദ്ധിക്ക് മുന്നേറാൻ കഴിയുമോ എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം.

താങ്കൾ എഐയെ ഒരു ടൂൾ ആയാണോ അതോ സർഗ്ഗാത്മകമായ സഹകാരിയായി ആണോ ഉപയോഗിക്കുന്നത്? ഒരു സാധാരണ പ്രൊഡക്ഷൻ ദിവസത്തിൽ താങ്കൾ എഐയെ എങ്ങനെയാണ് ഉപയോഗിക്കുന്നത്?

ഒരു ടൂൾ ആയിട്ടാണ്. എഐ പെയിന്റ് ബ്രഷ് പോലെയാണ്; ചിത്രകാരൻ ഞാനാണ്. മൂത്രനിയന്ത്രണമില്ലായ്മയെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു കഥ സ്വയം രൂപപ്പെടുത്താൻ അതിന് ഒരിക്കലും കഴിയില്ല. കഥയും തിരക്കഥയും, എന്തൊക്കെ നിലനിർത്തണം, എന്തൊക്കെ ഒഴിവാക്കണം എന്ന തീരുമാനങ്ങളുമെല്ലാം എന്റേതാണ്. ഞാനാണ് ഇതിന്റെ ക്രിയേറ്റീവ് ഡയറക്ടറും ക്യൂറേറ്ററും.

ഇതിൽ 'പ്രൊഡക്ഷൻ ഡേ' എന്നൊന്ന് പ്രത്യേകം ഒന്നില്ലാത്തതുകൊണ്ട്, അങ്ങനെയൊരു പതിവ് ദിവസവുമില്ല. ഞാൻ ഒരു മുഴുവൻ സമയ സർജനാണ്. ഒഴിവുസമയങ്ങളിലാണ് - അതായത് അതിരാവിലെ, രാത്രി വൈകി, അല്ലെങ്കിൽ അവധി ദിവസങ്ങളിൽ - സിനിമകൾ നിർമ്മിക്കുന്നത്. എഐ ഉപയോഗിച്ചുള്ള ചലച്ചിത്ര നിർമ്മാണത്തെക്കുറിച്ച് ആളുകൾ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത കാര്യമാണിത്. ഇതിൽ വലിയ സജ്ജീകരണങ്ങളോ ജോലിക്കുശേഷമുള്ള വൃത്തിയാക്കലോ (clean up) ആവശ്യമില്ല. ക്ലിനിക്കിലെ ജോലിക്ക് മുൻപായി ഇരുപത് മിനിറ്റ് എനിക്ക് ഇതിൽ പ്രവർത്തിക്കാം, പിന്നീട് രാത്രിയിൽ നിർത്തിയ ഇടത്തുനിന്ന് തന്നെ തുടരുകയും ചെയ്യാം.

കഥയെഴുതുക, ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോ ക്ലിപ്പുകളും സംഗീതവും സൃഷ്ടിക്കുക, വിവിധ ഓപ്ഷനുകൾ കണ്ട് അല്ലെങ്കിൽ കേട്ട് വിലയിരുത്തുക, അവയിൽ നിന്ന് തിരഞ്ഞെടുത്ത് മെച്ചപ്പെടുത്തുക, ഒടുവിൽ ഒരു ടൈംലൈനിൽ അവയെല്ലാം സംയോജിപ്പിക്കുക - ഇതാണ് ഇതിലെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ.

'പോസ്’ എന്ന എന്റെ ഏറ്റവും പുതിയ സിനിമയിൽ ഏഴ് രംഗങ്ങളും ഏഴ് ലൊക്കേഷനുകളും സംഭാഷണങ്ങളുള്ള പതിനാല് കഥാപാത്രങ്ങളുമുണ്ട്. പരമ്പരാഗത രീതിയിലുള്ള ഒരു നിർമ്മാണത്തിന് ഇരുപത്തിയഞ്ച് പേരടങ്ങുന്ന സംഘവും, പത്ത് മുതൽ ഇരുപത് വരെ ആഴ്ചകളും, ഏകദേശം കാൽ ദശലക്ഷം ഡോളറും ആവശ്യമായി വന്നേനെ. എന്നാൽ 'പോസ്' പൂർത്തിയാക്കാൻ ആകെ വേണ്ടിവന്നത് ആറ് ദിവസവും, ജോലിക്ക് ശേഷമുള്ള സമയത്ത് പ്രവർത്തിച്ച ഒരാളും, ഒരു ഡെസ്ക്ടോപ്പ് കമ്പ്യൂട്ടറും, സോഫ്റ്റ്‌വെയർ സബ്‌സ്‌ക്രിപ്‌ഷനുകൾക്കായി ഏകദേശം ഇരുനൂറ് ഡോളറും മാത്രമാണ്.

^{PAUSE | PHOTO : WIKI COMMONS}
ഹെൻറി ബെർഗ്സൺ (Henri Bergson) വാദിക്കുന്നത്, യഥാർത്ഥ സർഗ്ഗാത്മകത നിലകൊള്ളുന്നത് യാന്ത്രികമായ ബുദ്ധിയിലോ യുക്തിയിലോ അല്ല, മറിച്ച് സഹജാവബോധത്തിലാണ് എന്നാണ്. "ജീവിതത്തെ സമഗ്രമായി മനസ്സിലാക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ബുദ്ധി സ്വാഭാവികമായും അപ്രാപ്തമാണ്... എന്നാൽ സഹജാവബോധം ജീവിതത്തിന്റെ അന്തസ്സത്തയിലേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെല്ലുന്നു" എന്ന് അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിക്കുന്നു. ഈ വ്യത്യാസത്തെ മുൻനിർത്തി നോക്കുമ്പോൾ, മനുഷ്യന്റെ കലാപരമായ പരിശ്രമങ്ങൾ കേവലം മുൻകൂട്ടി നിശ്ചയിച്ച നിയമങ്ങൾക്കുള്ളിൽ പ്രവർത്തിക്കുകയോ, സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലുള്ള ഡാറ്റാ പോയിന്റുകളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുകയോ മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്; മറിച്ച്, ഒരു സാംസ്കാരികത തകർക്കുന്നു. ഇമ്മാനുവൽ കാന്റ് (Immanuel Kant) ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചതുപോലെ, നിശ്ചിതമായ നിയമങ്ങൾ നൽകാനാവാത്തതിനെ നിർമ്മിച്ചെടുക്കാനുള്ള ജന്മസിദ്ധമായ കഴിവാണ് യഥാർത്ഥ കലാപ്രതിഭ. കാരണം, "കലയ്ക്ക് നിയമങ്ങൾ രൂപപ്പെടുത്തി നൽകുന്ന പ്രകൃതിദത്തമായ കഴിവാണ് പ്രതിഭ" അതിനുപുറമേ, വാൾട്ടർ ബെന്യമിൻ (Walter Benjamin) നിരീക്ഷിച്ചതുപോലെ, യഥാർത്ഥ കലയ്ക്ക് അതിന്റേതായ, മറ്റൊന്നിനും പകരം വെക്കാനാവാത്ത ഒരു 'ഓറ' (ഭൗതികമായ സമയത്തിലും സ്ഥലത്തിലും പാരമ്പര്യത്തിലും മനുഷ്യസാന്നിധ്യത്തിലും വേരൂന്നിയ തനിമ) ഉണ്ട്. തൽഫലമായി, എഐ സൃഷ്ടികൾ കാണുമ്പോൾ, അതിലെ 'അർത്ഥം' യഥാർത്ഥത്തിൽ യന്ത്രം സ്വയം ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്നതല്ല, മറിച്ച് അതിനെ നോക്കിക്കാണുന്ന മനുഷ്യൻ അതിലേക്ക് ആരോപിച്ച് നൽകുന്നതാണ്. ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, യഥാർത്ഥ സഹജാവബോധത്തിലൂടെയും നിയമങ്ങളെ ഭേദിക്കുന്ന തനിമയിലൂടെയും നിർമ്മിതബുദ്ധിക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും യഥാർത്ഥ കല സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയുമോ, അതോ അതിന്റെ സൃഷ്ടികൾ കേവലം സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കുകൾ വച്ചുള്ള അനുകരണങ്ങളായി അവശേഷിക്കുമോ?

എഐ കല സൃഷ്ടിക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യരാണ് കല സൃഷ്ടിക്കുന്നത്; അവരിൽ ചിലരിപ്പോൾ അതിനായി എഐ ഉപയോഗിക്കുന്നുവെന്ന് മാത്രം. അതുകൊണ്ട് ആ വാദത്തോട് ഞാൻ പൂർണ്ണമായും യോജിക്കുന്നു. അർത്ഥം യന്ത്രത്തിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുന്നതല്ല; മനുഷ്യൻ അതിൽ നിക്ഷേപിക്കുന്നതാണ്.

വ്യക്തി എത്രത്തോളം ആ പ്രക്രിയയെ നയിക്കുന്നു എന്നതിലാണ് കാര്യം. ഒരു അലസമായ പ്രോംപ്റ്റിൽ നിന്ന് നൂറ് പതിപ്പുകൾ നിർമ്മിച്ച് അതിൽ മികച്ചതൊന്ന് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതിനേക്കാൾ, മണിക്കൂറുകളോളം പ്രോംപ്റ്റ് ചെത്തിമിനുക്കാൻ ഞാൻ ഇഷ്ടപ്പെടും; കാരണം, അവിടെയാണ് എന്റെ പൂർണ്ണമായ നിയന്ത്രണമുള്ളത്. രണ്ടിനും പിന്നിലും മനുഷ്യനുണ്ട്. എന്നാൽ ആദ്യത്തേത് നിർമ്മാണ വൈദഗ്ധ്യവും (craft) രണ്ടാമത്തേത് തിരഞ്ഞെടുപ്പുമാണ് (curation). ചിത്രകാരന്മാർ ക്യാൻവാസിൽ വരയ്ക്കും മുമ്പേ ചായങ്ങൾ മിശ്രണം ചെയ്യുന്നു. ലിയോനാർഡോ ഡാ വിഞ്ചി ഒരു ചിത്രം വരച്ചു തുടങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് നോട്ടുപുസ്തകങ്ങളിൽ സ്കെച്ചുകൾ കൊണ്ട് നിറച്ചിരുന്നു. ഉപയോഗിക്കുന്ന ഉപകരണത്തെ കൃത്യമായി അറിയുക എന്നത് എന്നും കലയുടെ തന്നെ ഭാഗമായിരുന്നു.

അപ്പോൾ എവിടെയാണ് അതിർവരമ്പ്? ഒരുപക്ഷേ ആരും തന്നെ ഈ പ്രക്രിയയെ നയിക്കാതിരിക്കുമ്പോഴായിരിക്കാം: യന്ത്രം സ്വന്തമായി പ്രോംപ്റ്റ് തയ്യാറാക്കുന്നു, ഉത്തരം നൽകുന്നു, ആരും ഒന്നും തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നുമില്ല. എന്നാൽ പോലും, അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ അതിനെ അനുവദിക്കുക എന്ന ചിന്ത ഒരു മനുഷ്യന്റേതായിരുന്നു. ഒരു ഫോട്ടോഗ്രാഫർക്ക് തെരുവിൽ ഒരു ക്യാമറ ഘടിപ്പിച്ചു വെച്ച്, ക്രമരഹിതമായി ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി, അത് ഒരു ആർട്ട് ഗാലറിയിൽ പ്രദർശിപ്പിക്കാൻ കഴിയും. ആളുകൾ അത് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടും, കാരണം ഒരു മനുഷ്യനാണ് ആ ആശയം കൊണ്ടുവന്നത്. 1917-ൽ ഡൂഷാംപ് (Duchamp) ഒരു ആർട്ട് ഗാലറിയിൽ ഒരു യൂറിനൽ കൊണ്ടുവെച്ചു. ഒരു യൂറോളജിസ്റ്റ് എന്ന നിലയിൽ എനിക്കതിൽ പ്രത്യേക താല്പര്യമുണ്ട്. ഗാലറിക്ക് പുറത്ത് അതൊരു പ്ലംബിംഗ് ഉപകരണം മാത്രമായിരുന്നു. എന്നാൽ അകത്തോ, അതൊരു കലയായി മാറി.

കലയെ നിർവ്വചിക്കുക എന്നത് എന്നും പ്രയാസമേറിയ ഒന്നായിരുന്നു. എഐ അതിൽ മാറ്റമൊന്നും വരുത്തിയിട്ടില്ല. ഒരേ തർക്കം തന്നെ പുതിയൊരു രീതിയിൽ തുടരാൻ അത് നമുക്കൊരു വഴി നൽകിയെന്ന് മാത്രം.

എഐ മനുഷ്യന് പകരമാകുമോ എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി ഒരു സംഭവം പങ്കുവെക്കാം. 'സുബർണ്ണരേഖ'യുടെ ചിത്രീകരണ വേളയിൽ ആവശ്യമായ ലെൻസ് കയ്യിൽ ഇല്ലാതിരുന്നപ്പോൾ, പ്രശസ്ത ഇന്ത്യൻ ചലച്ചിത്രകാരൻ ഋത്വിക് ഘട്ടക് തന്റെ സ്വന്തം കണ്ണട ഉപയോഗിച്ചാണ് നീതയുടെ കണ്ണുകളുടെ, മറക്കാനാവാത്ത ആ ക്ലോസപ്പ് ഷോട്ട് പകർത്തിയത്. ഘട്ടക് മദ്യപിച്ചിരുന്നു, അദ്ദേഹത്തിൽ ഭ്രാന്തിന്റെ ഒരംശമുണ്ടായിരുന്നു, ഒപ്പം ഒരു മൂന്നാം കണ്ണും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നു. എഐക്ക് ഇതിലൊന്നുമില്ലല്ലോ.

ഇതിനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ എഐയോട് ചോദിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് ലഭിച്ച മറുപടി ഇതായിരുന്നു: കലാപരമായ പ്രതിസന്ധിയുടെ ആ നിമിഷത്തിൽ, കൃത്രിമബുദ്ധി അതിന്റെ രൂപകൽപ്പനയുടെ കർശനമായ അതിരുകൾക്കുള്ളിൽ മാത്രമേ പ്രവർത്തിക്കൂ — അത് കണക്കുകൂട്ടലുകൾ നടത്താം, കാര്യക്ഷമത കൂട്ടാം, അല്ലെങ്കിൽ അനുകരിക്കാം; എന്നാൽ ജീവിച്ചനുഭവിച്ച, പ്രവചനാതീതമായ മനുഷ്യസഹജമായ പ്രേരണയിലൂടെ ഒരു തടസ്സത്തെ മറികടക്കാൻ അതിന് കഴിയില്ല. വളച്ചൊടിച്ച ചില്ലിലൂടെയുള്ള ദൃശ്യാനുഭവം എങ്ങനെയിരിക്കുമെന്ന് ഒരു അൽഗോരിതത്തിന് എളുപ്പത്തിൽ കണക്കുകൂട്ടാനും അനുകരിക്കാനും കഴിഞ്ഞേക്കാം. എങ്കിലും, ഷൂട്ടിംഗ് സെറ്റിലെ ആ നിമിഷത്തിന്റെ തീവ്രതയോ, ഫിലിം സ്റ്റോക്ക് പാഴായിപ്പോയേക്കാവുന്ന യഥാർത്ഥ അപകടസാധ്യതയോ, അല്ലെങ്കിൽ സ്വന്തം ഭൗതികമായ കാഴ്ചയെ ക്യാമറ എന്ന ഉപകരണത്തിലേക്ക് നേരിട്ട് ആവാഹിക്കാനുള്ള ആ കാവ്യാത്മകമായ ചോദനയോ അനുഭവിക്കാൻ അതിന് ഒരിക്കലും കഴിയില്ല. എഐ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുന്നത് കണക്കുകൂട്ടലുകളിലൂടെയാണ്; എന്നാൽ മഹാനായ ഒരു ചലച്ചിത്രകാരൻ അനിവാര്യതയിൽ നിന്നും ആത്മാംശത്തിൽ നിന്നും പരിമിതികളെ കലയാക്കി മാറ്റുന്നു. ഇതിനോടുള്ള താങ്കളുടെ പ്രതികരണം എന്താണ്?

താങ്കൾ ചോദിച്ച എഐ സ്വയം മനസ്സിലാക്കിയ കാര്യത്തിൽ ശരിയും, ചോദ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ തെറ്റുമായിരുന്നു. മെഷീന് പെട്ടെന്നൊരു സർഗ്ഗാത്മക മിന്നലാട്ടം ഉണ്ടാകണം എന്ന് ആരും ആവശ്യപ്പെടുന്നില്ല. ആ മിന്നലാട്ടം ഘട്ടക്കിന്റേതാണ്. ആ കണ്ണടകൾ അപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു ഉപാധി മാത്രമാണ്.

ഇടുപ്പെല്ലിന് വൈകല്യത്തോടെയാണ് ഞാൻ ജനിച്ചത്; വീൽചെയറിലായിരുന്നു എന്റെ സ്കൂൾ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കം. ഒരു കാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുമോ എന്നതല്ല, മറിച്ച് അത് എങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായി ചെയ്യാം എന്നതാണ് ചോദ്യമെന്ന് ഞാൻ ചെറുപ്പത്തിലേ പഠിച്ചു. ഞാൻ ചെയ്തിട്ടുള്ള പ്രധാനപ്പെട്ട എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഏതെങ്കിലും ഒരു പരിമിതിയെ തരണം ചെയ്തുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആ പരിമിതിയിൽ നിന്നാണ് രൂപപ്പെട്ടത്.

മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിലെ ബുദ്ധിമുട്ടുകളെ കുറിച്ച് ഒരു സിനിമ ചെയ്യണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചപ്പോൾ എന്റെ പക്കൽ ക്യാമറയോ, ക്രൂവോ, ബജറ്റോ, പ്രകാശമുള്ള പകൽ സമയമോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വാരാന്ത്യങ്ങളും രാത്രികളുമായിരുന്നു എന്റെ ആകെയുള്ള ഒഴിവുസമയം. അന്ന് ഞാൻ കയ്യിലെടുത്ത ‘കണ്ണട’ എഐ ആയിരുന്നു. പരിമിതി എന്റേതായിരുന്നു, ആവശ്യകത എന്റേതായിരുന്നു, അത് എന്തായാലും ഒരു സിനിമയാക്കണമെന്ന തീരുമാനവും എന്റേതായിരുന്നു. ആ ഉപകരണമല്ല എന്റെ പരിമിതിയെ സിനിമയാക്കി മാറ്റിയത്; ആ ഉപകരണം ഉപയോഗിച്ച് ഞാൻ തന്നെയാണ് അത് ചെയ്തത്.

ഘട്ടക്കിന്റെ കഥ എഐക്ക് എതിരല്ല, മറിച്ച് അതിന് അനുകൂലമായ വാദമാണ്. ശരിയായ ഉപകരണങ്ങൾ കയ്യിലില്ലാത്തപ്പോൾ ഒരു ചലച്ചിത്രകാരൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത് എന്നതാണത്. സിനിമാ ചരിത്രത്തിൽ ഭൂരിഭാഗം സമയത്തും മിക്കവർക്കും ശരിയായ ഉപകരണങ്ങൾ ലഭ്യമായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ അത് ലഭ്യമാണ്. ഇനി അതുകൊണ്ട് എന്ത് ചെയ്യുന്നു എന്നത് പൂർണ്ണമായും അവരവരുടെ വ്യക്തിപരമായ തീരുമാനമാണ്.

^{JUST SAY PSA | PHOTO : WIKI COMMONS}
താങ്കൾ എഐ ഉപയോഗിച്ച് നിർമിച്ച നിരവധി സിനിമകളിൽ ഏത് സിനിമയാണ് താങ്കൾക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ അഭിമാനം തോന്നുന്നത്?

‘ആൻ ഇൻകോണ്ടിനന്റ് ട്രൂത്ത് ‘. ഇതൊരു ആശയം പ്രായോഗികമായി തെളിയിക്കാനുള്ള ശ്രമമായിരുന്നു; എനിക്കിതിന് സാധിക്കുമെന്നതിന്റെ തെളിവ്. എഐയിലുള്ള എന്റെ ആകാംക്ഷയ്ക്കും പഠനത്തിനും തുടക്കമിട്ടത് ഈ സിനിമയാണ്. അതിനുശേഷം ഞാൻ ചെയ്തതെല്ലാം ഇതിൽ നിന്നാണ് വികസിച്ചുവന്നത്. എന്നാൽ, എനിക്ക് ഈ സിനിമയിൽ അഭിമാനം തോന്നുന്നത് അതുകൊണ്ടൊന്നുമല്ല.

ചികിൽസിച്ച് ഭേദമാക്കാവുന്നതെങ്കിലും, പുറത്തുപറയാൻ മടിക്കുന്ന ഒരു അവസ്ഥയോടൊപ്പം ജീവിക്കുന്നത് എങ്ങനെയെന്ന് രോഗികൾ വിവരിക്കുന്നത് കാൽ നൂറ്റാണ്ടിലധികമായി ഞാൻ കേൾക്കുന്നു. അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ കഥകൾ എനിക്ക് തുറന്നുപറയാനാകില്ല. ഈ സിനിമ ആ കഥകളുടെ ഒരു സമ്മിശ്ര രൂപത്തിന് ശബ്ദം നൽകി. അഭിനേതാക്കളോ, രോഗികളോ, സാക്ഷ്യപത്രങ്ങളോ ഇല്ലാതെ; പൂർണ്ണമായ അജ്ഞാതത്വത്തോടെ, കേവലമായ സത്യം മാത്രം. എന്റെ ഓരോ രോഗിക്കുവേണ്ടിയും, എന്റെ രോഗിയല്ലാത്ത എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുമാണ് ഞാൻ ഇതൊരുക്കിയത്. വർഷങ്ങളോളം ഇത് മറച്ചുവെച്ചു ജീവിക്കേണ്ടി വന്നതിന്റെ വേദന ഓർത്ത്, സിനിമ കണ്ടപ്പോൾ കണ്ണീർ പൊഴിഞ്ഞുപോയെന്ന് ഒരാൾ എന്നോട് പറയുകയുണ്ടായി. എന്റെ ആലോചനാമുറിക്കപ്പുറത്തേക്ക്, എന്റെ ജീവിതകാലത്തിനും അപ്പുറത്തേക്ക് എന്റെ ആശയപ്രചാരണത്തെ എത്തിക്കാനും ഇതിലൂടെ സാധിക്കുന്നു. ഒരു കൺസൾട്ടിംഗ് റൂമിൽ ഇരുന്ന് ഒരിക്കലും സാധ്യമാകാത്ത ഒന്നായിരുന്നു അത്.

നമുക്കുള്ളതിൽ വെച്ച് ഏറ്റവും മികച്ച കഥപറച്ചിൽ മാധ്യമമാണ് സിനിമ. ആളുകൾ ഓർത്തു വെക്കുന്നത് കഥകളാണ്; അവരെ പ്രവർത്തിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നതും കഥകൾ തന്നെയാണ്. ലോകം മാറ്റാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ കൈകളിലാണ് ഇന്നിപ്പോ ആ മാധ്യമമുള്ളത്. ഈ സിനിമ അവരിൽ ചിലർക്കെങ്കിലും അതിനുള്ള തീരുമാനമെടുക്കാൻ സഹായകരമാകുമെന്ന് ഞാൻ പ്രത്യാശിക്കുന്നു.

ചാറ്റ്ജിപിടിയുടെ വരവ് എഴുത്തുകാരുടെ സർഗ്ഗാത്മക തടസ്സങ്ങൾക്ക് (Writer’s block) ഒരു വിരാമമാകുമോ?

എനിക്ക് അത് എഴുത്തിലെ തടസ്സങ്ങൾ ഇല്ലാതാക്കുക തന്നെ ചെയ്തു. കാരണം, തുടക്കം കുറിക്കുന്നതിലായിരുന്നു എപ്പോഴും എന്റെ പ്രതിസന്ധി; ഇപ്പോഴാണെങ്കിൽ തുടക്കം വളരെ എളുപ്പവുമാണ്.

എന്റെ എഴുത്തിലെ പ്രചോദനവും എഡിറ്ററും വിമർശകനുമെല്ലാം എഐ ആണ്. മനസ്സിലുള്ള യഥാർത്ഥ ചിന്ത സ്ക്രീനിലേക്ക് എത്തുന്നതുവരെ അത് മുന്നോട്ടും പിന്നോട്ടും ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. "ഈ വിഷയത്തെക്കുറിച്ച് എന്നോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കൂ, എന്റെ കഥ കണ്ടെത്താൻ ഞാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്" എന്ന് അതിനോട് പറഞ്ഞാൽ മതി. അതിന് ഒട്ടും തളർച്ച അനുഭവപ്പെടാറില്ല. ഏതെങ്കിലും ഒരു ആശുപത്രിക്കാര്യത്തിനായി എനിക്ക് പകുതി വഴിയിൽ എഴുത്ത് നിർത്തേണ്ടി വന്നാലും, അന്ന് രാത്രി തിരികെ വന്ന് നിർത്തിയിടത്തുനിന്ന് തന്നെ തുടരാനാകും. വ്യാകരണവും ഫോർമാറ്റിംഗും അത് നോക്കിക്കൊള്ളുന്നതിനാൽ, ചെറിയ തെറ്റുകൾ തിരുത്താനായി എഴുത്തു നിർത്താതെ ഒഴുക്കോടെ മുന്നോട്ടുപോകാൻ എനിക്ക് സാധിക്കുന്നു.

എനിക്കുവേണ്ടി എഴുതാൻ ഞാൻ അതിനോട് ആവശ്യപ്പെടാറില്ല. മുൻപത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയമെടുത്താണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ എഴുതുന്നത്. സ്വന്തം ആശയങ്ങളിൽ നിന്ന് തുടങ്ങി, അത് തെറ്റിക്കുമ്പോൾ തിരുത്തിക്കൊടുത്ത്, ഓരോ വാചകവും പൂർണ്ണമായി എന്റെതാകുന്നതുവരെ ഞാൻ അതിനോട് സംവാദത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ റൈറ്റേഴ്സ് ബ്ലോക്ക് ഇപ്പോൾ ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിനുപകരം പുതിയൊരെണ്ണം വന്നെത്തിയിട്ടുണ്ട്. മണിക്കൂറുകളോളം എഴുത്ത് തടസ്സമില്ലാതെ തുടർന്നുപോകുന്നു; മുൻപൊരിക്കലും എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ലാത്തത്ര മാനസികമായ ക്ഷീണത്തിലേക്ക് ഞാൻ ഇപ്പോൾ എത്തിച്ചേരാറുണ്ട്. തുടക്കം കുറിക്കുക എന്നതല്ല ഇപ്പോൾ പ്രശ്നം. എവിടെ നിർത്തണമെന്ന് തിരിച്ചറിയുക എന്നതാണ്.

^{FALLS | PHOTO : WIKI COMMONS}
ഓരോ പ്രധാന സാങ്കേതിക മുന്നേറ്റവും അഗാധമായ സാംസ്കാരികവും മനഃശാസ്ത്രപരവുമായ പരിഭ്രാന്തികൾക്ക് വഴിതെളിക്കാറുണ്ട് — സമൂഹശാസ്ത്രജ്ഞർ ഇതിനെ സാങ്കേതിക ആശങ്ക (technological anxiety) എന്നോ ടെക്നോഫോബിയ (technophobia) എന്നോ വിളിക്കുന്നു. എഐയെ കുറിച്ചുള്ള ഇന്നത്തെ ഭീതിയും വ്യാവസായിക വിപ്ലവം, കമ്പ്യൂട്ടറുകളുടെ വരവ്, അതുപോലെ ശബ്ദസിനിമയിലേക്കുള്ള പരിവർത്തനം പോലുള്ള പ്രധാന കലാപരമായ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ച അതേ മാതൃക തന്നെയാണ് പിന്തുടരുന്നത്. ഇത്തരത്തിലുള്ള ആശങ്കകളിൽ നിന്ന് നാം എങ്ങനെയാണ് പുറത്തുവരുന്നത്?

നാം എപ്പോഴും അതിനെ മറികടന്ന അതേ വഴിയിലൂടെത്തന്നെ, ധാരണയിലൂടെയും തിരിച്ചറിവിലൂടെയും മറികടക്കണം.

ആകാശത്തെക്കുറിച്ച് ധാരണയില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് മനുഷ്യർ അതിനെ ദൈവങ്ങളെക്കൊണ്ട് നിറച്ചു. വിളകൾ നശിച്ചതും കൊടുങ്കാറ്റുകൾ വീശിയടിച്ചതും എന്തുകൊണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാകാതിരുന്നപ്പോൾ അവർ സ്വന്തം അയൽക്കാരെ മന്ത്രവാദികളെന്ന് മുദ്രകുത്തി ചുട്ടുകൊന്നു. ധാരണ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടില്ലാത്ത ഇടങ്ങളിലാണ് ഭയം വളരുന്നത്. ശാസ്ത്രം ആ ഭയത്തെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്തത് തർക്കങ്ങൾ കൊണ്ടല്ല; കാര്യങ്ങളെ വ്യക്തമാക്കിത്തന്നുകൊണ്ടാണ്.

സാധാരണക്കാരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം എഐ എന്നത് ഒരു വൻ കുതിച്ചുചാട്ടമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഭയം പ്രവർത്തിക്കുന്നത് രണ്ടു തലങ്ങളിലാണ്.

ഒന്നാമത്തെ കാരണം ഈ സാങ്കേതികവിദ്യ തന്നെയാണ്. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കൽപോലും വണ്ടി ഓടിക്കാത്ത ഒരാളെ ഒരു ഫോർമുല വൺ കാറിന്റെ സ്റ്റിയറിംഗിന് മുന്നിലിരുത്തി താക്കോൽ തിരിക്കാൻ പറയുക. തീർച്ചയായും അവർ ഭയപ്പെടും. കാറിനെ ദൂരെനിന്ന് കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെടുകയല്ല ഇതിനുള്ള പരിഹാരം; ചെറുതായി തുടങ്ങി, അത് ഓടിക്കാൻ പഠിക്കുകയാണ്. ഒരു ജാക്കറ്റിലെ മഷിപ്പാട് കളയാനും, യാത്രാക്ഷീണം കാരണം ഒരു ആഴ്ച നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒഴിവാക്കാനും ഞാൻ എഐ ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാനുള്ള വഴി ഒരു കോഴ്സ് പഠിക്കുകയല്ല. അതൊരു ചെറിയ അനുഭവപ്രശ്നവും, അത് ചോദിച്ചറിയാനുള്ള സന്നദ്ധതയുമാണ്.

രണ്ടാമത്തെ തലം കൂടുതൽ വലിയ ഒന്നാണ്; നമ്മൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതും അതിനെക്കുറിച്ചാണ്. ഭൂരിഭാഗം ആളുകൾക്കും ഒരേസമയം ചിന്തിക്കേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളാണ് എഐ ഉയർത്തുന്നത്. സമത്വം എങ്ങനെ ഉറപ്പാക്കാം? ആരാണ് ഇതിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത്? സമൂഹത്തെ നമ്മൾ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കും? ഡാറ്റാ സെന്ററുകൾ എവിടെ സ്ഥാപിക്കും, അവ പരിസ്ഥിതിക്ക് വരുത്തിവെക്കുന്ന വിലയെന്താണ്? ഈ ചോദ്യങ്ങളാണ് ആശങ്കകളുടെ യഥാർത്ഥ ഉറവിടം; പ്രോംപ്റ്റ് ചെയ്യാൻ പഠിക്കുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ഇവയ്ക്ക് ഉത്തരമാകില്ല. ആ ചോദ്യങ്ങളിൽ ഓരോന്നിനെയും പൊതുമധ്യത്തിൽ, സത്യസന്ധമായി അഴിച്ചുപരിശോധിക്കുകയും ഉത്തരങ്ങൾ ലഭ്യമാകുന്ന മുറയ്ക്ക് അത് ജനങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴാണ് അതിന് പരിഹാരമാകുന്നത്. ഇവ രണ്ടും ചെയ്യുക, ഭയം ഇല്ലാതാകും.