(സരമാഗോവിന്റെ The Note Book, മാർട്ടിൻ ഹേയഡഗറുടെ Being and Time,
ദരിദയുടെ The Gift of Death, ലൂയിസ് അൽതുസറിന്റ The Future Lasts Forever എന്ന ഓർമ്മപ്പുസ്തകം, ഡേവിഡ് ബെർഗ്മാന്റെ "The Poetry of Disturbance" എന്നീ പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചില തോന്നലുകൾ)

"Words were not given to man
in order to conceal his thoughts"
              - Jose Saramago

പിന്നെ വാക്കുകൾ എന്തിന് എന്ന് തോന്നാം.
ചില പുലർകാലങ്ങൾ ചില പുസ്തകങ്ങളെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും. വീണ്ടും വീണ്ടും വായിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കും. പുസ്തകങ്ങളെക്കുറിച്ച്. സരമാഗോവിന്റെ Note book എന്ന പുസ്തകത്തെക്കുറിച്ച് പറയാം.

ഇളം വയലറ്റ് വരകളുള്ള ഓർമയാണ് എനിക്ക്  "നോട്ട് ബുക്ക്‌" എന്ന പേര് തരുന്നത്. പണ്ടൊരിക്കൽ കവി വിനയചന്ദ്രൻ മാഷ് വീട്ടിൽ കയറിവന്നു. മാഷിനെവിടെ നിന്നോ കിട്ടിയ കുറെ നോട്ട് ബുക്കുകൾ എനിക്ക് തന്നു. വയലറ്റ് വരകളായിരുന്നു അതിൽ. കുറേക്കാലം ഞാൻ അതിൽ എന്തൊക്കെയോ എഴുതി... കുത്തിവരച്ചു... ഡാഡി അതൊരു ആൽബമായി സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അത് ഓർമ്മകളുടെ അപര കാലമാണ്. ഇലകൾ ഉമ്മ വയ്ക്കും വിധം എന്ന ഓർമ്മകളുടെ പുസ്തകത്തിൽ ഞാൻ അതെഴുതിയിട്ടുണ്ടായിരിക്കാം.

^{സരമാഗോ | PHOTO: WIKI COMMONS}
Saramago ഈ പുസ്തകത്തിൽ എഴുതുന്നു

"ഇത് എല്ലാവർക്കും സംഭവിക്കണമെന്നില്ല
ഇത് എക്കാലവും നിലനിൽക്കണമെന്നുമില്ല
ഇപ്പോൾ
ഈ നിമിഷം
നാം ഇതിന് സാക്ഷിയാകുന്നു
എന്ന് മാത്രം"
തീർച്ചയായും കവിതയെകുറിച്ചാണ് Saramago പറയുന്നത്

"കവികളെ കേൾക്കുമ്പോൾ
നാം ലോകത്തോട്
അല്പം കൂടി
ചേർന്നിരിക്കുകയാണ്
സ്വാതന്ത്ര്യത്തോട്
കൂടുതൽ
അടുക്കുകയാണ് "
എന്ന് കൂടി Saramago ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

നോട്ട് ബുക്ക്‌ ഒരോർമ്മ മാത്രമാകുന്നില്ല.

^{'ദി നോട്ട്ബുക്ക്' | PHOTO: WIKI COMMONS}
ഓർമ്മകളുള്ള മനുഷ്യന് മാത്രമേ നുണ പറയാനാകൂ എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ കൂടിയാണ് 1927ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച, ഹൈഡെഗറുടെ മാസ്റ്റർപീസ് എന്നറിയപ്പെടുന്ന ബീയിംഗ് ആൻഡ് ടൈം (Being and Time )നിലവിലുള്ള ചില തത്ത്വചിന്തകളുമായി പൊരുത്തപ്പെടുന്ന ഒരു സംവാദത്തിന്റെ ആവേശം സൃഷ്ടിക്കുകയുണ്ടായി. കുറച്ചു അവ്യക്തതകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഈ കൃതിക്ക് മാർബർഗിലെ എല്ലാ അക്കാദമിക കേന്ദ്രങ്ങളിലും സ്വീകാര്യതയുണ്ടായി എന്ന് മാത്രമല്ല ഹൈഡെഗർക്ക് ഒരു ഉറച്ച തത്വചിന്തകന്‍ എന്ന നിലയില്‍  വലിയ സ്ഥാനവും ലഭിച്ചു. ലോകത്തെ പ്രമുഖ തത്ത്വചിന്തകരിൽ ഒരാളായി അദ്ദേഹം അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടു തുടങ്ങിയത് ഈ പുസ്തകത്തിന്‌ ശേഷമാണ് വാക്കിന്റെ, പറച്ചിലിന്റെ. വാചകത്തിന്റെ അങ്ങേയറ്റത്തെ സാന്ദ്രത, പരമ്പരാഗത തത്ത്വചിന്താപരമായ പദാവലിയുടെ ഒഴിവാക്കല്‍ എന്നീ ഘടകങ്ങള്‍ ഏറെ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. ഇതിനെ തുടർന്ന് ജർമ്മൻ ഭാഷയിൽ അര്‍ത്ഥത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്ന ചില പുതിയ ഭാഷാ സ്വാധീനങ്ങള്‍ (neologisms) ഉരുത്തിരിയുകയുണ്ടായി. പരമ്പരാഗത ദാർശനിക സിദ്ധാന്തങ്ങളെയും കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും തകർക്കുകയെന്ന തന്റെ ലക്ഷ്യത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ ഹൈഡെഗർ ആ സാങ്കേതികവിദ്യ ഉപയോഗിച്ചു.

Being and Time  ആരംഭിക്കുന്നത്  ഒരു പരമ്പരാഗത ontological ചോദ്യത്തോടെയാണ്.

'നിലനില്‍ക്കുക' എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആധികാരികമായി നിലനില്‍ക്കുന്ന സീൻസ്ഫ്രേജ് സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ക്കനുസരിച്ച് “നിലനില്‍ക്കുന്നതിനെ സംബന്ധിച്ച ചോദ്യം എന്ന് ഹൈഡെഗർ തന്റെ ചിന്തയെ  രൂപപ്പെടുത്തി. 1963ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച  പ്രതിഭാസശാസ്ത്രത്തിലേക്കുള്ള എന്റെ വഴി (My Way to Phenomenology) എന്ന ഒരു ലേഖനത്തിൽ, ഹൈഡെഗർ സീൻസ്ഫ്രേജ് ചിന്തകളെ  ഇപ്രകാരം അവതരിപ്പിച്ചു:

“ഒരാളെ പലവിധ അർത്ഥത്തിൽ പ്രവചിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അതിന്റെ പ്രധാന അടിസ്ഥാന അർത്ഥമെന്താണ്?
ഒരാളായിരിക്കുന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണ്?”

^{ബീയിംഗ് ആൻഡ് ടൈം | PHOTO: WIKI COMMONS}
മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, പലതരം അസ്തിത്വങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരു വസ്തുവിന്‍റെ അസ്തിത്വം നിര്‍വചിക്കാവുന്ന പല ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ഉണ്ടെങ്കിൽ,
ഏറ്റവും അടിസ്ഥാനപരമായ സ്വഭാവം ഏതാണ്? എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും പ്രവചിക്കാവുന്ന തരത്തിലുള്ളതായി എന്താണ് നിലനില്‍ക്കുന്നത്? ആ ചോദ്യത്തെ ശരിയായി അഭിസംബോധന ചെയ്യുന്നതിനായി,  വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് പ്രാഥമിക പ്രതിഭാസപരമായ അന്വേഷണം നടത്തേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണെന്ന് ഹൈഡെഗർ കണ്ടെത്തി, അതിനെ അദ്ദേഹം ഡെയ്‌സിൻ എന്ന് വിളിച്ചു. ആ ശ്രമത്തിൽ അദ്ദേഹം പൂർണമായും നിർവചിക്കാനാവാത്ത തത്വചിന്തയിലേക്ക് കടക്കുകയായിരുന്നു.

René Descartes(1596–1650)ന്റെ സമയം വരെ Western philosophyയുടെ ഒരു പ്രധാന പ്രശ്നമെന്നാല്‍ പ്രതിഭാസങ്ങളുടെയോ അനുഭവങ്ങളുടെയോ അടിസ്ഥാനത്തിൽ മനുഷ്യന് ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അറിവുള്ള ഒരു സുരക്ഷിത അടിത്തറ സ്ഥാപിക്കുക എന്നതായിരുന്നു. അത് പ്രകാരം വ്യക്തി എന്നത് ചിന്തിക്കാനുള്ള ഒരു വസ്തുവായോ, ചിന്തിക്കുന്ന ഘടകം ആയോ കണക്കാക്കപ്പെട്ടു. ഈ വ്യക്തിക്ക് ലോകത്തില്‍ നിന്ന് radically തന്നെ മാറി നില്‍ക്കുകയോ isolated ആയിരിക്കുകയോ ചെയ്യുകയാണ് ശീലം. ഹൈഡെഗറിനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവത്തിൽ ലോകവുമായി ഇടപഴകൽ കൂടി ഉൾപ്പെടുന്നുണ്ട്. Daseinന്‍റെ പ്രധാന ലക്ഷണമായി ഹൈഡഗര്‍ കാണുന്നത് ഇപ്പോള്‍ തന്നെ “ലോകത്തിൽ ആയിരിക്കുക” എന്ന അവസ്ഥ മറ്റ് വ്യക്തികളുമായും കാര്യങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുക, അവരുമായി ഇടപഴകുക, അല്ലെങ്കിൽ പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമാവുക എന്നത് കൂടി ഉള്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ഡെയ്‌സിന്റെ പ്രായോഗിക പദ്ധതികളിലും അനുശീലനങ്ങളിലുമുള്ള എല്ലാ ഇടപെടലുകളും പ്രതിബദ്ധതകളും നിലവിലുള്ള ചിന്താ വിഷയത്തേക്കാളും മറ്റെല്ലാ കാർട്ടീഷ്യൻ അമൂർത്തങ്ങളേക്കാളും അടിസ്ഥാനപരമായിത്തന്നെ നിലനില്‍പ്പുണ്ട് എന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. അതനുസരിച്ച്, “ലോകം”, “ദൈനംദിനത", “മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പമായിരിക്കുക” തുടങ്ങിയ ontological ആശയങ്ങൾക്ക് കൃത്യമായ സ്ഥാനവും സമയവും ഉണ്ടാകുന്നു എന്നാലും യഥാർത്ഥ പാപത്തിന്റെ പരമപ്രധാനത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്ന സെക്യുലറൈസ്ഡ് പ്രൊട്ടസ്റ്റന്റ് മതത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ഒരു സംവേദനക്ഷമതയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂട്.

^{റെനെ ഡെക്കാർട്ട് | PHOTO: WIKI COMMONS}
“ഭീതി”, “കുറ്റബോധം”, “വീഴ്ച” തുടങ്ങിയ വൈകാരിക ഭാരം നിറഞ്ഞ ആശയങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ലൗകികതയും മനുഷ്യാവസ്ഥയും പൊതുവെ ഒരു ശാപമാണ് എന്നാണ്. പത്തൊൻപതാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ചിന്തകരായ കീർ‌ക്കെഗാഡ്, ഫ്രഡറിക്ക് നീഷെ  തുടങ്ങിയവർ മുന്നോട്ടുവച്ച “ബഹുജന സമൂഹ” ത്തിന്റെ വിമർശനത്തെ ഹൈഡെഗർ വ്യക്തമായി സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു, ഈ കാഴ്ചപ്പാട് ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ജർമ്മനിയുടെ വലിയ അനിയന്ത്രിതമായ അക്കാദമിക കേന്ദ്രങ്ങളില്‍  കൃത്യമായിത്തന്നെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു. സൃഷ്ടിയുടെ കേന്ദ്ര ആശയങ്ങളിലൊന്നായ “ആധികാരികത” യെക്കുറിച്ചും സമയമെന്നതിന്റെ സമീപനത്തെക്കുറിച്ചും ഈ പുസ്തകത്തില്‍ ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭൂരിഭാഗം മനുഷ്യരും നിർവികാരമല്ലാത്ത ഒരു അസ്തിത്വത്തെ നയിക്കുന്നുണ്ട് എന്നാണ് ഹൈഡെഗറുടെ കാഴ്ചപ്പാട്. മരണത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാൽ എല്ലാറ്റിനുമുപരിയായി പ്രതിനിധാനം ചെയ്യപ്പെടുന്ന സ്വന്തം പരിമിതിയെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നതിനു പകരം, അവർ ശ്രദ്ധ തിരിക്കുകയും കൗതുകം, അവ്യക്തത, നിഷ്‌ക്രിയ സംസാരം എന്നിവ പോലുള്ള  രീതികളിൽ സമര്‍പ്പിക്കുകയും സ്വയം രക്ഷ നേടുകയും ചെയ്യുന്നു. “അവർ” എന്ന സങ്കല്പത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ ഹൈഡെഗർ അത്തരം അനുരൂപതയെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. നേരെമറിച്ച്, ലോകത്ത് ആധികാരികത പുലർത്താനുള്ള സാധ്യത ഒരു പുതിയ ആത്മീയ പ്രഭുവർഗ്ഗത്തിന്റെ ആവിർഭാവത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. അത്തരം വ്യക്തികൾ സ്വയം ജീവിക്കാനുള്ള കഴിവ് നിറവേറ്റുന്നതിന് “മന:സാക്ഷിയുടെ വിളി” ശ്രദ്ധിക്കാൻ പ്രാപ്തരാണ്. അസ്ഥിരതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചര്‍ച്ചയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിലെ മറ്റൊരു ആശയം. പ്ലേറ്റോ മുതൽ ഇമ്മാനുവൽ കാന്റ് വരെയുള്ള പരമ്പരാഗത പാശ്ചാത്യ ontology ചിന്തകളില്‍ മനുഷ്യനായിരിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥത്തെക്കുറിച്ച് സ്ഥിരവും അപര്യാപ്തവുമായ ധാരണ സ്വീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് ഐഡെഗർ വിശ്വസിച്ചു.

ഭൂരിഭാഗം ഭാഗത്തും, “വസ്തുനിഷ്ഠതയുടെ” സ്വഭാവവും രീതികളും കണക്കിലെടുത്താണ് “നിലവിലുള്ളത്”(being ) എന്നതിനെ ആധാരമാക്കി മുന്‍ ചിന്തകർ മനുഷ്യരുടെ സ്വഭാവത്തെക്കുറിച്ച് നിര്‍വചിച്ചു വച്ചിരുന്നത്. ഈ പുസ്തകത്തില്‍ ഹൈഡെഗർ ലോകത്തിൽ ഒരു വ്യക്തി നിലനില്‍ക്കുന്നു/എക്സിസ്റ്റെൻസ് എന്ന് ഊന്നിപ്പറഞ്ഞു –
ഒരു രൂപത്തിന്റെ രൂപമായാണ്; നിഷ്ക്രിയമായിട്ടല്ല, ഈ നിലനില്‍പ്പ്‌ സ്വന്തം സാധ്യതകളിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. അത്തരം ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിൽ, നിർവികാരമല്ലാത്ത സവിശേഷമായ ഒരു സവിശേഷത, അതിന്റെ സത്തയെ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കുന്നതിൽ പരാജയപ്പെടുന്നു എന്നതാണ്. അതിന്റെ അസ്തിത്വ നിഷ്ക്രിയത്വം, നിഷ്‌ക്രിയമായ വസ്തുക്കളിൽ നിന്ന് വേർതിരിച്ചറിയാൻ കഴിയില്ല എന്നും അദ്ദേഹം പറയുന്നു.

^{മാർട്ടിൻ ഹെയ്ഡെഗ്ഗർ | PHOTO: WIKI COMMONS}
സാമൂഹികവും ചരിത്രപരവുമായ ആശങ്കകൾ സൃഷ്ടിയുടെ അടിസ്ഥാന സമീപനത്തിന് അന്തർലീനമാണ് എന്ന് ഈ പുസ്തകം പറയുന്നു. എന്നിരുന്നാലും, ചരിത്രപരത എന്ന ആശയം ഉപയോഗിച്ച് ചരിത്രപരമായ ചോദ്യങ്ങളും പ്രമേയങ്ങളും ontological  അന്വേഷണത്തിന്റെ നിയമാനുസൃത വിഷയങ്ങളാണെന്ന് ഹൈഡെഗർ സൂചിപ്പിച്ചു. ഒരു വലിയ സാമൂഹികവും ചരിത്രപരവുമായ കൂട്ടായ്‌മയുടെ ഭാഗമായോ ഒരു ജനതയുടെയോ വോൾക്കിന്റെയോ ഭാഗമായോ ഡെയ്‌സിൻ എല്ലായ്‌പ്പോഴും “താൽക്കാലികമായി നില്‍ക്കുകയോ” അല്ലെങ്കിൽ കൃത്യസമയത്ത് പ്രവർത്തിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നു. അതുപോലെ, പ്രവർത്തിക്കേണ്ട ഒരു പൈതൃകം ഡെയ്‌സിനുണ്ട്. ചരിത്രപരത എന്നാൽ ഒരു കൂട്ടായ ഭൂതകാലത്തിന്റെ പ്രധാന ഘടകങ്ങൾ എങ്ങനെ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാം (അല്ലെങ്കിൽ പ്രവർത്തിക്കണം) എന്നതിനെക്കുറിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കുക കൂടിയാണ് എന്ന് പുസ്തകം പറയുന്നു. ഡെയ്‌സിൻ ഭാവിയിൽ അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് ഹൈഡെഗർ ഊന്നിപ്പറയുന്നു: ചരിത്രമെന്നത് ഭൂതകാലത്തോടും, വർത്തമാനത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, ഭാവിയോടും പ്രതികരിക്കുന്നു. ചരിത്രപരതയോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതികരണങ്ങള്‍ ലിയോപോൾഡ് വോൺ റാങ്കെ, ജോഹാൻ ഗുസ്താവ് ഡ്രോയ്‌സെൻ, വിൽഹെം ഡിൽ‌തെയ് എന്നിവരുടെ പരമ്പരാഗത ചരിത്രവാദത്തോടുള്ള പ്രതിസ്പന്ദനങ്ങള്‍ കൂടിയാണ്.

മനുഷ്യജീവിതത്തെ “ചരിത്രപരമായി” വീക്ഷിക്കുമ്പോള്‍ ഇത് അർത്ഥശൂന്യവും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ ഒന്നായി തോന്നാം. അവരുടെ ഭാവിക്ക് വേണ്ടി അവരുടെ കൂട്ടായ ഭൂതകാലത്തോട് പ്രതികരിക്കുന്നതിനായി മനുഷ്യർ ബോധപൂർവ്വം ഏറ്റെടുക്കുന്ന ഒരു പദ്ധതിയായി ചരിത്രത്തെ മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ അത്തരത്തിലുള്ള ചരിത്രവാദം പരാജയപ്പെട്ടു. ഗവേഷണ സ്വഭാവമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിനെങ്കിലും ഇടക്ക് ഞാനിത് വായിക്കുന്നത് എന്തിനാണെന്ന് ഞാൻ സ്വയം അന്വേഷിക്കാറുണ്ട്. ഒരു പക്ഷെ അതുതന്നെയാവാം ഈ പുസ്തകം ആഗ്രഹിക്കുന്നതും.

^{വിൽഹെം ഡിൽതെയ് | PHOTO: WIKI COMMONS}
അപരത്വത്തെക്കുറിച്ചും ഏകത്വത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ചിന്തകൾ

എങ്ങനെയാണ് മനുഷ്യന്റെ ചിന്തയെയും ബോധത്തെയും ബാധിക്കുന്നത് എന്ന ചിന്തയിൽ ഇടക്ക് മുഴുകാറുണ്ട്. മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആലോചനകൾ അതിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്.

"We are given
over to absolute
solitude''

എന്ന് എവിടെയോ വായിച്ചതോർത്തു.

ദെരിദയുടെ അറുപതാം ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്നതിനായി 1990 ഡിസംബറിൽ റോയ്മോണ്ടിൽ നടന്ന ഒരു ചര്‍ച്ചയില്‍  അവതരിപ്പിച്ച നിരവധി പ്രബന്ധങ്ങൾ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു പുസ്തകമാണ് ഡെറിഡയുടെ "The Gift of Death"(1992). 'ഡോണർ ലാ മോർട്ടിന്റെ' വിവർത്തനമായ  ഈ പുസ്തകം പ്രധാനമായും ധാർമ്മികതയുടേയും മതത്തിന്റേയും ആധികാരിക ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചാണ് പ്രതിപാദിക്കുന്നത്, അതിന്റെ വലിയൊരു ഭാഗം മനുഷ്യനില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്ന പേടി, ഭീതി (FEAR & TREMBLING)എന്നിവയുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിനായി നീക്കിവച്ചിരിക്കുകയാണ്.

^{"ദി ഗിഫ്റ്റ് ഓഫ് ഡെത്ത്" | PHOTO: WIKI COMMONS}
സോറൻ കീർ‌ക്കെഗാഡ് ഇതേ പേരില്‍ എഴുതിയ പുസ്തകത്തിലൂടെ അല്ലെങ്കിൽ ജോഹന്നാസ് ഡി സൈലെൻഷ്യോ എന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ അപരനാമത്തിലൂടെ ഈ പ്രശ്നവുമായി ഒരു   ചോദ്യത്തിന്‍റെ രൂപത്തില്‍ ഇടപെട്ടിട്ടുണ്ട്. ചെക്ക് തത്ത്വചിന്തകനായ ജാൻ പട്ടോക ക്രിസ്തുമതത്തിന്റെ ചരിത്രപരമായ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ച് എഴുതിയ ലേഖനമാണ് ദെരിദയുടെ കുറിപ്പില്‍ നിന്ന് വിട്ടുപോകുന്ന ഒരു അടര്. ദെരിദയുടെ ചര്‍ച്ചയില്‍ വരുന്ന മറ്റ് ചിന്തകര്‍ ലെവിനാസ്, ഹൈഡെഗർ എന്നിവരാണ്, മാത്രമല്ല സെന്റ്-മാത്യു, നീഷെ എന്നിവരെയും ചേർക്കുന്നു.

മതത്തെയും ധാർമ്മികതയെയും കുറിച്ച് ദെരിദയുടെ സ്വന്തം വ്യാഖ്യാനം എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ശരിക്കും വ്യക്തമല്ല, ലെവിനാസ്(Levinas ), മരിയൻ(Marion), റിക്കോവർ(Ricoeur ), പടോക(Patoka), കീർ‌ക്കെഗാഡ്(Kierkegaard), എന്നിവര്‍ക്കൊപ്പം ഒരിത്തിരി കാന്റ്, ഒരിത്തിരി ഹെഗൽ എന്നിങ്ങനെ Derrida തന്റെ അവലോകനത്തില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്. ഒപ്പം "പ്രകോപനപരമായ ഫലത്തിനായി" ഹൈഡെഗറിനെയും  ഈ കണ്ണിയില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തുന്നു.

^{സോറൻ കീർക്കെഗാഡ് | PHOTO: WIKI COMMONS}
മേല്‍പ്പറഞ്ഞ ചിന്തകരൊക്കെത്തന്നെ "സാധ്യതയുടെ അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചും മതത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെക്കുറിച്ചും ആളുകളെ ബോധവാന്മാരാക്കുകയും സ്വയം  മതവിശ്വാസിയാകാതെ തന്നെ മതത്തിന്റെ implementation നെക്കുറിച്ച് പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ആ കാഴ്ചപ്പാടിൽ അദ്ദേഹം പ്രധാന വഴികാട്ടികളായി പട്ടോക, കീർ‌ക്കെഗാഡ്, സെന്റ്-മാത്യു എന്നിവരെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് ആകസ്മികമല്ല. മതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള Patoka യുടെ വ്യാഖ്യാനത്തെ അദ്ദേഹം ധാർമ്മിക ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ആവിർഭാവമായി ഏറ്റെടുക്കുന്നു.

"സ്വയം വിശദീകരിക്കാനുള്ള ആഹ്വാനം,
ഒരാളുടെ പ്രവൃത്തികൾ,
ഒരാളുടെ ചിന്തകൾ,
മറ്റൊന്നിനോട് പ്രതികരിക്കൽ, മറ്റൊരാൾക്ക് മുമ്പായി സ്വയം ഉത്തരം നൽകൽ"  എന്നിവയുമായി പടോക മതത്തെ അന്തർലീനമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

‘ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റ അസ്ഥിത്വം‘ എന്നത് കാണാതെ തന്നെ കാണുകയും, അനന്തസാധ്യതകളുള്ള മറ്റൊരാൾക്ക് സ്വയം വിധേയമാകുകയും ചെയ്യാനുള്ള സാധ്യതയുമായും ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ ക്രിസ്തീയ ആശയം ഇതുവരെ ഒരു നിഗൂഢമായ ട്രെമെന്‍ഡ്രം ആയാണ് നിർവചിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. അത് തന്നെ മറ്റൊരാളുടെ നോട്ടത്തിലേക്ക് അനിയന്ത്രിതമായി തുറന്നുകാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ "തന്റെ  നോട്ടം" എന്നത് അവനവനെ സംബന്ധിച്ച് കൃത്യമായി പരിഗണിക്കപ്പെടുന്നു.

^{യാൻ പടോക | PHOTO: WIKI COMMONS}
ഈ രഹസ്യം ദെരിദയെ അബ്രഹാമിന്റെ ത്യാഗത്തിന്റെ കഥയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു, അത് ജോഹന്നാസ് ഡി സൈലന്റിയോയുടെ ഭയചിന്തയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തിയാണ് അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്.

"നാം എല്ലാറ്റിനും ഉത്തരവാദിയായി തുടരുകയാണെങ്കിലും
നമുക്കായി നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ദൈവത്തിന്റ
അപ്രാപ്യമായ രഹസ്യത്തിനുമുമ്പിൽ നമ്മള്‍ ഭയപ്പെട്ടവരാകുന്നു"

നമ്മുടെ ജീവിതത്തെയും മരണത്തെയും കുറിച്ച് സ്വതന്ത്രമായി തീരുമാനമെടുക്കാനും  പ്രവർത്തിക്കാനുമുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് പുസ്തകം പറയുന്നുണ്ട്. ദൈവമെന്നത് ഒരേസമയം വെളിപ്പെടുന്നവനും മറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനുമാണ് എന്ന വാദം   പുസ്തകം മുന്നോട്ടുവക്കുന്നു. ദൈവത്തിനു മുമ്പാകെ മതപരമായ ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ അന്തർലീനമായിരിക്കുന്ന ഭയം അബ്രഹാമില്‍ നിന്ന് ഉദാഹരണമാക്കാവുന്നതാണ്, ദൈവത്തെ അനുസരിക്കാനായി തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകനെ വധിക്കേണ്ടി വരികയും അത് ഭാര്യയുടെയോ മറ്റാരുടെയോ മുമ്പാകെ സ്വയം വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാതെവരികയും ചെയ്യുന്ന അബ്രഹാമിന്റെ അവസ്ഥ!

ദൈവം കൽപിച്ച കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാന്‍ അബ്രഹാമിന് കഴിയുന്നില്ല, കാരണം അവൻ ധാർമ്മിക ക്രമം ലംഘിക്കുകയായിരുന്നു. ധാർമ്മിക വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് അബ്രഹാം ഒരു കൊലപാതകിയാണ്. അതിനാൽ, "സ്വന്തം തീരുമാനത്തിന്റെ പേരില്‍ ഒറ്റക്ക് നിലനില്‍ക്കേണ്ടി വരുന്നവന്‍റെ ഉത്തരവാദിത്തം" അദ്ദേഹത്തിനു ഏറ്റെടുക്കേണ്ടി വന്നു. അബ്രഹാമിന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല , കാരണം ഒരാൾ സംസാരിച്ചയുടനെ ഒരാൾക്ക് ആ ഏകത്വം നഷ്ടപ്പെടുകയും തുടർന്ന് സ്വയം തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുക്കാനുള്ള സാധ്യതയൊ അവസരമോ അവകാശമോ നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു" എന്ന് ഇബിഡ്നെ ആധാരമാക്കി പുസ്തകം പറയുന്നു.

^{ജാക്കസ് ദെരിദ | PHOTO: WIKI COMMONS}
ഭാഷയുടെ ആദ്യ പ്രതിസ്ഫുരണത്തില്‍ത്തന്നെ മനുഷ്യന്റെ ഏകത്വം നഷ്ടപ്പെടുന്നതും അതുവഴി അവന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യവും ഉത്തരവാദിത്തവും നഷ്ടപ്പെടുന്നതിനെക്കുറിച്ചും ദെരിദ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. "കടമയും കേവല ഉത്തരവാദിത്തവും" എന്ന സങ്കല്പത്തെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വിരോധാഭാസത്തിന്റെ വിവരണാത്മക വികാസമായി മാറുന്നു അബ്രഹാമിന്റെയും ഐസക്കിന്റെയും കഥാസൂചന ". ഈ ആശയം നമ്മെ "കേവലമായ മറ്റൊരാളുമായും (other), മറ്റൊരാളുടെ കേവല ഏകത്വവുമായും ബന്ധപ്പെടുത്തുന്നു.

കടമയുടെ പേരിൽ, ഒരാൾ അധാർമ്മികവും നിരുത്തരവാദപരവുമായ രീതിയിൽ പെരുമാറണം എന്ന ഒരു വാദവും, ദൈവം, “അതിരില്ലാത്തതും, മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, രഹസ്യമായിരിക്കുന്നതും ആണ് എന്ന വിശ്വാസവും നിലനില്‍ക്കുന്നതിനാല്‍ അവൻ നൽകുന്ന അഭ്യർത്ഥനകളെക്കുറിച്ചും  കല്പനകളെക്കുറിച്ചും അസൂയപ്പെടുത്തും വിധം രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കാൻ ആവശ്യപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു”. ത്യാഗപരമായ ഉത്തരവാദിത്തമെന്ന നിലയിൽ സമ്പൂർണ്ണ ഉത്തരവാദിത്തം പ്രയോഗിക്കുന്നതിന് രഹസ്യാത്മകത അനിവാര്യമാണെന്ന് പുസ്തകം അനുമാനിക്കുന്നു. ഇപ്രകാരം യിസ്ഹാക്കിന്റെ ത്യാഗത്തിന്റെ വ്യാഖ്യാനം ദെരിദ നമുക്ക് വിശദീകരിച്ചു തരുന്നത് ഇങ്ങനെയാണ്.

"കടമയോ ഉത്തരവാദിത്തമോ എന്നെ മറ്റൊരാളുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു,

മറ്റൊരാളെപ്പോലെയോ
മറ്റാരോക്കെയുമായോ 
എന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു.

അങ്ങനെ എന്നെ എന്റെ
ഏകാകിതയിൽത്തന്നെ കെട്ടിയിടാന്‍
പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു."

"എന്റെ ഏകവചനത്തിലേക്ക് എന്നെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നതെന്താണ്?

പെട്ടെന്ന് മറ്റൊരു സ്ഥലത്തേക്കോ ത്യാഗത്തിന്റെ പരിപൂർണ്ണതയിലെക്കോ എന്നെ നയിക്കുന്നതെന്താണ്?

മറ്റൊരാളെ, മറ്റൊന്നിനെ ത്യജിക്കാതെ എനിക്ക് എന്നിലെ വിളിയെപ്പോലും ഗൗനിക്കാനാവുന്നില്ലെന്നോ?

ഓരോ മറ്റൊരാളിലും, ഓരോ അണുവിലും എല്ലാവരുമുണ്ട്. മറ്റൊരാളല്ലാത്ത ഒരാള്‍."

^{ജാക്കസ് ദെരിദ | PHOTO: WIKI COMMONS}
ദെരിദ ഊന്നിപ്പറയുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്.
"അപരത്വത്തെക്കുറിച്ചും ഏകത്വത്തെക്കുറിച്ചുമുള്ള ചിന്തകള്‍ ഒരേ സമയം കടമയും ഉത്തരവാദിത്ത ചിന്തകളും കൂടി ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നു .’’

തൽഫലമായി, ഉത്തരവാദിത്തം, തീരുമാനം, അല്ലെങ്കിൽ കടമ എന്നിവയുടെ ആശയങ്ങൾ വിരോധാഭാസമായോ, അഴിമതിയായോ വൈരുധ്യമായോ നിർവചിക്കപ്പെടാനുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്.

കാഴ്ച/നോട്ടം, അഭ്യർത്ഥന, സ്നേഹം, ആജ്ഞ, പ്രേരണ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച്, ഒരാള്‍  മറ്റൊരാളുമായി ബന്ധപ്പെടുമ്പോൾ,  ധാർമ്മികത ത്യജിച്ചുകൊണ്ട് മാത്രമേ അയാള്‍ക്ക് പ്രതികരിക്കാൻ കഴിയൂ എന്ന് അയാള്‍ തന്നെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ദെരിദ എഴുതുന്നുണ്ട്.

ഇത് സാധാരണവും ദൈനംദിനവുമായ ഒരു പ്രവൃത്തിയായി മാറുന്നു "എന്റെ കര്‍മ്മത്തില്‍ പരിപൂർണ്ണനായി സമര്‍പ്പിച്ച് കൊണ്ട് എന്റെ സമയവും ശ്രദ്ധയും നൽകിക്കൊണ്ട്, ഒരു പൗരനെന്ന നിലയിലോ ഒരു പ്രൊഫഷണൽ തത്ത്വചിന്തകനെന്ന നിലയിലോ എന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന് മുൻഗണന നൽകിക്കൊണ്ട്, ഒരു പൊതു ഭാഷയിൽ ഇവിടെ എഴുതുകയും സംസാരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന, എന്റെ കടമ ഞാന്‍ നിറവേറ്റുകയാണ് എന്ന്
ഞാന്‍ തന്നെ തിരിച്ചറിയേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പക്ഷേ, എന്റെ മറ്റെല്ലാ ബാധ്യതകളും ഞാൻ ഓരോ നിമിഷവും ത്യജിക്കുകയും ഒറ്റിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു: എനിക്കറിയാവുന്നതോ അറിയാത്തതോ ആയ മറ്റുള്ളവരോടുള്ള എന്റെ കടമകൾ, പട്ടിണിയോ രോഗമോ മൂലം മരിക്കുന്ന എന്റെ ശതകോടിക്കണക്കിന് കൂട്ടാളികളോടുള്ള കടമകള്‍".

അബ്രഹാമിന്റെയും ഐസക്കിന്റെയും കഥയുടെ വ്യാഖ്യാനമായി വായനക്കാര്‍ക്ക് ഇതിനെ സങ്കൽപിക്കാവുന്നതാണ്. ഐസക്കിന്റെ ത്യാഗം, തീര്‍ത്തും നാടകീയവും അപകീർത്തിപ്പെടുത്തുന്നതുമായ, മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ സൂക്ഷ്മതയുടെ വെറും പ്രകടനമായി ചുരുങ്ങുന്നതായി തോന്നാം.

^{REPRESENTATIVE IMAGE | PHOTO: WIKI COMMONS}
ധാർമ്മികതയും മതവും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസത്തെ ഊന്നിപ്പറയുന്നതിനുപകരം ദെരിദ മതത്തെ ധാർമ്മികതയിലേക്കോ അല്ലെങ്കിൽ ധാർമ്മികതയുടെ ഒരു പ്രത്യേക തലത്തിലേക്കോ കുറയ്ക്കുന്നതായി തോന്നാം. ഈ ഒരു കാഴ്ചപ്പാട്  ധാർമ്മികതയുടെ മറ്റ് മാനങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമാണെന്നും തോന്നാം. ഈ കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെ നാം പരസ്പരം ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളവരായല്ല, മറിച്ച് എല്ലാം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചു കൊണ്ട് ഒരാൾക്ക് ഒരേ സമയം അവനവന്റെ മുമ്പിലും മറ്റുള്ളവരുടെ മുമ്പിലും ഉത്തരവാദിത്തം വഹിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന വസ്തുത തെളിഞ്ഞു വരുന്നു.

"ദൈവം പൂർണമായും മറ്റൊരാളാണെങ്കിൽ,
പൂർണമായും മറ്റൊരാളുടെ രൂപമോ പേരോ
ആണെങ്കിൽ
ഓരോരുത്തരും
മറ്റാരോ കൂടിയാണ് എന്ന് കണക്കാക്കേണ്ടി വരും."

മതത്തെ ധാർമ്മികതയിൽ നിന്ന് വേർതിരിക്കാനുള്ള കീർ‌ക്കെഗാഡിന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തോട് അവിശ്വസ്തത പുലർത്തുകയാണ് ഈ ചിന്തകള്‍ എന്ന് ദെരിദക്ക് തന്നെ അറിയാമെങ്കിലും, ധാർമ്മികതയിൽ അന്തർലീനമായ ഒരു വിരോധാഭാസം പ്രകടിപ്പിക്കുന്നില്ല ഈ പാഠഭാഗം എന്നത് അദ്ദേഹത്തിന് ആശ്വാസത്തിന് വഴി നല്‍കുന്നു. അതിന്റെ അതിശക്തമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങളെ ഈ വാദം ശക്തിപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഈ വ്യാഖ്യാനത്തോട് കീർ‌ക്കെഗാഡ് യോജിക്കുമെന്ന് കരുതാനാവില്ല.
പടോകയുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ട ദെരിദ പരമ്പരാഗത ദൈവശാസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ച് ഒരുതരം മതേതര വ്യാഖ്യാനം നൽകാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്. അത് ശരിയാണെങ്കിൽ ഡെറിഡ കീർ‌ക്കെഗാഡിനേക്കാൾ ഹെഗലിന്റെ ശിഷ്യനായിരിക്കാം എന്ന് അനുമാനിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ദൈവത്തിന്റെ നാമം മറ്റൊരാള്‍ എന്ന അസ്ഥിത്വവുമായി ചേര്‍ത്ത് ഹെഗൽ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.

^{ഫ്രെഡറിക് ഹെഗൽ | PHOTO: WIKI COMMONS}
ദൈവത്തെ കേവലമായ മറ്റൊന്നിലേക്ക് ചുരുക്കുക എന്ന ആശയത്തോട് ഹെഗൽ യോജിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, ദൈവത്തിന്റെ നാമം ഒരു യുക്തിസഹമായ വിഭാഗം എന്ന് വിവർത്തനം ചെയ്യുന്നതിൽ ദെരിദ ഹെഗലിനെ പിന്തുടരുന്നുണ്ട്. ദൈവത്തെക്കുറിച്ചുള്ള കീർ‌ക്കെഗാഡിന്റെ സങ്കല്പത്തെ പരമ്പരാഗതമെന്ന് വിളിക്കാനാവില്ലെങ്കിലും മറിച്ചു ചിന്തിക്കാന്‍ ഗുരുതരമായ തെളിവുകളൊന്നുമില്ല, കീർ‌ക്കെഗാഡിൽ‌.

ദൈവത്തിന്റെ നാമം വായിക്കപ്പെടുന്നത്‌ other എന്ന അന്യതയുടെ പ്രതീകമായിട്ടാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും നിരവധി ഇംഗ്ലീഷ്, അമേരിക്കൻ വ്യാഖ്യാതാക്കൾ കീർ‌ക്കെഗാഡിനെ സമാനവും എന്നാൽ വ്യക്തമല്ലാത്തതും നിസ്സാരവുമായ രീതിയിൽ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. മനുഷ്യനെക്കുറിച്ചുള്ള കീർ‌ക്കെഗാഡിന്റെ സങ്കല്പം ഒരു ഏകാന്തതയല്ല, മറിച്ച് സാമൂഹികമാണ്. "മറ്റൊരാൾക്ക് വേണ്ടി  മുന്നോട്ടുവച്ച ഒരു സമന്വയം" എന്നാണ് ദ സിക്ക്നെസ് ടു ഡെത്ത് എന്ന പുസ്തകത്തില്‍  പറയുന്നത്. കീർ‌ക്കെഗാഡിനെക്കുറിച്ചുള്ള ദെരിദയുടെ വായന നിസ്സാരമാകാൻ സാധ്യതയുണ്ടെങ്കിലും, ഇത് വിരോധാഭാസമായോ  മറ്റൊരാളുടെ അന്യത്വത്തോടുള്ള നമ്മുടെ നൈതിക-മത ബന്ധത്തിന്റെ രഹസ്യസ്വഭാവമായോ കണക്കാക്കാം.

ഉന്മാദത്തിന്റെയും കൊലയുടെയും അതിർവരമ്പുകൾ.

"I became insane,
with long intervals
of horrible
sanity."
 - Edgar Allan Poe

ഫ്രഞ്ച് മാർക്സിസ്റ്റ് തത്ത്വചിന്തകനായ അൽത്തുസ്സർ (1918-1990) തീവ്രമായ മാനസിക അസന്തുലിതാവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോയ ഒരാളായിരുന്നു. "The Future Lasts Forever"
Louis Althusser ഒരു കാലഘട്ടത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. സ്ഥിരമായി മരുന്നുകള്‍ ഉപയോഗിച്ചതിനാല്‍ അസ്ഥിരമായ ദിവസങ്ങളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. മാനിക്-ഡിപ്രസീവ് എന്ന് പറയാവുന്ന അവസ്ഥയിലൂടെയായിരുന്നു അല്‍തൂസര്‍ കടന്നുപോന്നിരുന്നത്. 1980ൽ അദ്ദേഹം ഭാര്യ ഹെലനെ കഴുത്തു ഞെരിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തി. താൽക്കാലികമായ മാനസിക വിഭ്രാന്തിയാല്‍ ചെയ്ത തെറ്റ് എന്ന കണക്കില്‍  അദ്ദേഹത്തിന് രണ്ട് വർഷം മാത്രമാണ് ശിക്ഷ നൽകിയത്. ശിക്ഷാ കാലാവധിയായ രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം മാനസിക ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം മോചിപ്പിക്കപ്പെട്ടു .1985ൽ എഴുതിയ ഈ വേദനാജനകമായ ഓർമ്മക്കുറിപ്പിൽ, അൽ‌തുസ്സർ തന്റെ നിരപരാധിത്വം ലോകത്തെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് മന:ശാസ്ത്രപരമായ ആത്മ വിമര്‍ശനത്തിലൂടെയാണ്.

^{ലൂയിസ് അൽത്തുസ്സർ | PHOTO: WIKI COMMONS}
ബാങ്ക് മാനേജരും തികഞ്ഞ സ്വേച്ഛാധിപതിയുമായ പിതാവിന്റെ  ക്രൂര പീഡനം നിരന്തരം ഏറ്റുവാങ്ങേണ്ടി വന്ന സ്വന്തം അമ്മയെക്കുറിച്ച് അദ്ദേഹം എഴുതുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധസമയത്ത് ജയിലില്‍ അടക്കപ്പെട്ട ഒരു ജർമ്മൻ യുദ്ധത്തടവുകാരനുമായി നടന്ന കൂടിക്കാഴ്ച്ചയെക്കുറിച്ചും തത്വചിന്തകന്‍ കൂടിയായ അയാള്‍ക്ക് അനുഭവിക്കേണ്ടി വന്ന അഗ്നിപരീക്ഷയെക്കുറിച്ചും, ഹെലനുമായുണ്ടായ തന്റെ  തര്‍ക്കങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവളുടെ മരണശേഷം അദ്ദേഹത്തില്‍ ഉണ്ടായ ആത്മഹത്യാ പ്രവണതയെക്കുറിച്ചും നമുക്ക് ഈ പുസ്തകത്തിൽ  മനാസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കുന്നു.

1976 മുതൽ എഴുതിയ ആത്മകഥാ രേഖാചിത്രവും അൽജിയേഴ്സിലും മാർസെല്ലസിലുമുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ബാല്യകാലത്തെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ ചിന്തയുടെയും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെയും പരിണാമത്തെക്കുറിച്ചും കൂടി ഈ പുസ്തകം ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. കൗതുകകരവും വ്യക്തവും ശ്രദ്ധേയവുമായ വിവരണസ്വഭാവമാണ് ഈ പുസ്തകത്തിനുള്ളത്. അൽതുസ്സർ, തന്റെ ജീവിതവും ദാർശനിക ജീവിതവും  രാഷ്ട്രീയവും ആവർത്തിച്ചുള്ള വിഷാദവും ചികിത്സകളും വായനക്കാരുടെ മുന്നില്‍ തുറന്നിടുകയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിലൂടെ. തനിക്ക് അത്രയേറെ അടുപ്പമുള്ള ഒരാളെ കൊലപ്പെടുത്തിയ ശേഷം അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നത് താന്‍ അത്രയേറെ അവളില്‍ പൂർണമായും ആശ്രയിച്ചിരുന്നു, അഭയം കണ്ടെത്തിയിരുന്നു എന്നാണറിയുന്നത്.

ഒരു പൊതു വിചാരണയുടെയും പ്രതിരോധത്തിന്റെയും മുന്നില്‍ നില്‍ക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല അദ്ദേഹം അപ്പോള്‍. പുസ്തകത്തിന്റെ ആമുഖത്തിൽ ഡഗ്ലസ് ജോൺസൺ അവകാശപ്പെടുന്നതുപോലെ, ഹെലനെ കൊന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹം നിദ്രയിലായിരുന്നോ?

^{ലൂയിസ് അൽത്തുസ്സർ | PHOTO: WIKI COMMONS}
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ അൽ‌തുസ്സർ‌ പറയുന്നത് അയാൾ‌ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹപ്രകാരം പ്രവർത്തിച്ചിരുന്നു എന്നാണ്. പക്ഷെ മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിൽ‌ അയാള്‍ അവകാശപ്പെടുന്നതുതന്നെ അയാള്‍  ആന്റീഡിപ്രസന്റുകൾ‌ മൂലമുണ്ടായേക്കാവുന്ന തീവ്രവും അപ്രതീക്ഷിതവുമായ മാനസിക ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായിരുന്നു എന്നാണ്. അനിശ്ചിതത്വത്തിലാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിനങ്ങള്‍ അക്കാലത്ത് കഴിഞ്ഞുപോയത്‌, പക്ഷേ അൽ‌തുസ്സറിനു തന്റെ  വിഷാദത്തെക്കുറിച്ച് ആശയക്കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല:

തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പ്രധാന ഭാഗം അദ്ദേഹം ചെലവഴിച്ചത് കാണാതായ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനത്ത് തന്നെ വൈകാരികമായി ചേര്‍ത്തുവയ്ക്കുന്ന അമ്മയോടോപ്പം - സ്വന്തം ചിന്തയില്‍ അച്ഛന്റെ സ്ഥാനം ഏറ്റെടുത്ത് അമ്മയുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന വ്യക്തിയായിട്ടാണ്.

പൊരുത്തക്കേടിന്റെയും കലാപത്തിന്റെയും വിചിത്രമായ വൈകാരിക സമ്മര്‍ദ്ദങ്ങള്‍  അൽ‌തുസ്സർ‌ നേരിടുന്നുണ്ട്. കുട്ടിക്കാലത്തെ പ്രശ്‌നങ്ങളിൽ‌ നിന്നും രക്ഷപ്പെടുന്നതിനായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനോനിലയെ വളരെയധികം സ്വാധീനിച്ചത് തത്ത്വചിന്തകളുമായുണ്ടായിരുന്ന അടുപ്പമാണ്.

ഹെലനെ 30 വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അദ്ദേഹം കണ്ടുമുട്ടി. ജർമ്മൻ ജയിൽ ക്യാമ്പിൽ നിന്ന് മോചിതനായ അദേഹം ഹെലനുമായി പ്രണയത്തിലാകുന്നു. താന്‍ ചുംബിക്കുന്ന ആദ്യത്തെ സ്ത്രീയാണ് ഹെലന്‍ എന്നദേഹം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. അവർക്കിടയിൽ പ്രക്ഷുബ്ധമായ സാഡോ-മാസോക്കിസ്റ്റിക് ബന്ധം ആരംഭിച്ചു. പ്രമുഖ ഫ്രഞ്ച് തത്വ ചിന്തകരായ ഫൂക്കോ, ലാകാൻ, ഡെറിഡ- എന്നിവരെക്കുറിച്ച് വളരെ ചുരുക്കത്തിൽ ചില കുറിപ്പുകള്‍ ഈ പുസ്തകത്തില്‍  പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അൽ‌തുസ്സർ‌, സ്വന്തം അവസ്ഥകള്‍ക്ക് മുൻ‌തൂക്കം കൊടുക്കുകയും തന്റെ ദുരിതപൂര്‍ണ്ണവും, നിരാശജനകവുമായ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് വിവരിക്കുകയുമാണ് ചെയ്യുന്നത്.
^{ലൂയിസ് അൽത്തുസ്സർ | PHOTO: WIKI COMMONS}
അവരെക്കുറിച്ചോ അല്ലെങ്കിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാലത്തെ ബുദ്ധിപരമായ ഉണര്‍വ്വിനെക്കുറിച്ചോ അദ്ദേഹം കൂടുതല്‍ വെളിപ്പെടുത്തുന്നില്ല. പ്രതിഭയുടെയും ഉന്മാദത്തിന്റെയും കൈകോര്‍ക്കലുകള്‍, വ്യാമോഹങ്ങളിലൂടെ ധൈഷണികതയിലേക്ക് എത്തിനോക്കാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥ, അതിന്റെ വ്യക്തതയും ഭ്രാന്തന്‍ ചലനങ്ങളും, മറ്റുള്ളവരെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകള്‍ക്ക് മേല്‍ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന വിഭ്രാമക ചിന്തകള്‍ എന്നിവ വ്യക്തമാക്കുന്ന അസ്വസ്ഥമായ ഓര്‍മ്മകളെ കാണിച്ചു തരുന്ന ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്.

മരണത്തിന്റെ പുസ്തകം

"All a poet can do today is warn."
- Wilfred Owen 

David bergmanന്റെ പുസ്തകമാണ് "The Poetry Of Distrubance". യുദ്ധത്തിന് ശേഷമുള്ള കവിതകൾ എന്ന് ബെർഗ്മാൻ ഊന്നിപ്പറയുമ്പോൾ, കവിതയുടെ പരമ്പരാഗത സംവേദന ഇടങ്ങൾ  സുപ്രധാനമായ ഒരു മാറ്റത്തിന് വിധേയമാകുന്ന അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചു ചർച്ച ചെയ്യുക കൂടി ചെയ്യുന്നു. പ്രകൃത്യാ ഒരു oral text ആയ കവിത ആധുനികതയിൽ ഒരു വിഷ്വൽ ടെക്സ്റ്റ് എന്ന നിലയിൽ പ്രധാനമായും വാക്കാലുള്ള സ്വഭാവത്തിലേക്ക് മാറുന്നതിന്റെ പരിണാമ ദശകൾ പുസ്തകം ചൂണ്ടികാണിക്കുന്നു.

ഈ മാറ്റം അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കിയത്  ആധുനികതയുടെ (പ്രത്യേകിച്ചും) ഉയർന്ന ആധുനികതയുടെ തത്വങ്ങളിലൂടെ കടന്നു പോന്ന ഒരു കൂട്ടത്തെയാണ്.
വാക്കാലുള്ള ഈ പുതിയ സമ്മർദ്ദം കവിതയുടെ സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയിലെ ഒരു മാറ്റത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു എന്നദ്ദേഹം കണ്ടെത്തുന്നു.  എസ്രാ പൗണ്ടും എലിയറ്റും വാദിച്ച ഭാഷയുടെ ചെലവുചുരുക്കലിൽ നിന്ന് മാറി, സ്വാതന്ത്ര്യം, വിപുലീകരണം, നൂതനമായ നേരിട്ടുള്ള സ്വഭാവം എന്നിവ അറിയിക്കുന്ന ഒരു ശൈലിയിലേക്ക് കവിത മാറുന്നതിന്റെ അടയാളങ്ങൾ കൂടി പുസ്തകം സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു.

^{ഡേവിഡ് ബെർഗ്മാൻ | PHOTO: WIKI COMMONS}
ടോവ്സൺ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിലെ ഇംഗ്ലീഷ് പ്രൊഫസറാണ് ഡേവിഡ് ബെർഗ്മാൻ. Gaiety Transfigured: Gay Self-Representation in American Literature, The Violet Hour: The Violet Quill and the Making of Gay Culture, ഉൾപ്പെടെ ഇരുപതിലധികം പുസ്തകങ്ങളുടെ രചയിതാവ്. ജോൺ ആഷ്‌ബെറിയുടെ Reported Sightings,The violet quill reader എന്നിവയുടെ എഡിറ്റർ കൂടിയാണ് അദ്ദേഹം.

2000ലെ ലാംഡ സാഹിത്യ സമ്മാനവും,  ക്രാക്കിംഗ് കോഡിനുള്ള ജോർജ്ജ് എല്ലിസ്റ്റൺ കവിതാ സമ്മാനവും ബെർഗ്മാൻ നേടിയിട്ടുണ്ട്. നാല് കവിതാസംബന്ധിയായ പുസ്തകങ്ങളിൽ ആദ്യത്തേതാണ് "The Poetry Of Distrubance". അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലേഖനങ്ങൾ അമേരിക്കൻ ലിറ്റററി ഹിസ്റ്ററി, അമേരിക്കൻ ലിറ്ററേച്ചർ, റാരിറ്റൻ എന്നിവയിൽ വന്നിട്ടുണ്ട്.

നരവംശ ശാസ്ത്രവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുകയാണു ഇപ്പോൾ വായനയുടെ ഒരു ഭാഗം. മനുഷ്യനും അവന്റെ വേരുകളും ആണും പെണ്ണും ഉണ്മയും എല്ലാമായി പിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന മനുഷ്യചരിത്രം ഉടലിന്റെയും ഉള്ളുടലിന്റെയും പരിണതികൾ ഉൾപ്പെടുന്ന വംശം ചരിത്രം കൂടിയാണ്. അങ്ങനെ വായിക്കുമ്പോൾ എന്റെ മുന്നിൽ അതിർത്തികൾ, ഋതുക്കൾ ഒന്നും തെളിയുന്നില്ല. നഗ്നരായ മനുഷ്യർ മാത്രം. വംശാവലിയുടെ ഒരറ്റത്തു നിന്ന് ഇങ്ങേയറ്റത്തേക്ക് അങ്ങനെ നിരന്നു നിൽക്കുകയാണവർ...

വായനകൾ മുറിയുന്നില്ല.